Γράφει ο Γιάννης Παπαδόπουλος*

Πολλοί αναρωτιούνται τι είναι η μεταπολίτευση, τι έγινε στη διάρκεια της και αν πρέπει να γιορτάζουμε κάθε χρόνο.
Κατ' αρχάς είναι το αναίμακτο πέρασμα από τη δικτατορία στη δημοκρατία. Αυτού του είδους οι μεταβάσεις ήταν πάντοτε επικίνδυνες και, όπως μας δίδαξε η Ιστορία, πάντοτε συνοδεύονταν από αιματηρά επεισόδια.
Αυτό το πέρασμα έγινε στην πιο δύσκολη στιγμή του ελληνισμού, μετά τον Β'Π.Π., καθώς βρισκόταν σε εξέλιξη η τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Χάρη στους επιδέξιους χειρισμούς του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αλλά και του Ευάγγελου Αβέρωφ, ως υπουργού Εθνικής Άμυνας, διαλύθηκαν οι θύλακες των υποστηρικτών της επτάχρονης δικτατορίας στις ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας.
Λειτούργησε η δημοκρατία, ως πολίτευμα, όπως δεν είχε λειτουργήσει από τη σύσταση του ελληνικού κράτους. 
Λύθηκε, δια παντός, το θέμα του πολιτεύματος, που πάντοτε ήταν αιτία ανωμαλίας.
Η χώρα απόλαυσε τη μεγαλύτερη περίοδο ηρεμίας, ασφαλείας και δημοκρατικής λειτουργίας. 
Ελήφθησαν σημαντικές αποφάσεις, που καθόρισαν την πορεία της και την τοποθέτησαν στον πυρήνα των χωρών που παράγουν διαχρονικά πολιτικά, διπλωματικά και οικονομικά αποτελέσματα. Έτσι, φυσιολογικά, αναπτύχθηκαν οι συνθήκες διαβίωσης των πολιτών.  Εκτινάχθηκε το βιοτικό επίπεδο, άνθισαν εμπόριο, τουρισμός και παρεχόμενες υπηρεσίες. 
Η είσοδος στην τότε ΕΟΚ και σημερινή Ε.Ε. καθώς και στην ΟΝΕ, εξασφάλισαν εύκολο και φθηνό χρήμα, κινητήριο δύναμη για την ανάπτυξη.
Άλλαξε ο τρόπος ζωής των πολιτών και αυξήθηκε θεαματικά το ποσοστό των εγγραμμάτων.
Η χώρα συγκαταλέγεται σήμερα μεταξύ των πλέον δημοκρατικών και ασφαλέστερων στον κόσμο.
Η ευμάρεια, ωστόσο αυτή, επέφερε την έκπτωση πολλών παραδοσιακών αξιών. Σταδιακά ο έλεγχος της εξουσίας χαλάρωσε και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την εμφάνιση πολλών, οικονομικών, κυρίως, σκανδάλων.
Από το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι και το σκάνδαλο Κοσκωτά, περάσαμε στο σοκ με το Χρηματιστήριο, τα δομημένα ομόλογα και τις μίζες υπουργών και κομματικών στελεχών, με πολυετείς καταδίκες.
Η πορεία της μεταπολίτευσης σημαδεύτηκε από τη χρεοκοπία και το πισωγύρισμα για εκατομμύρια πολίτες. Περιουσίες χάθηκαν, πλούσιοι επτώχευσαν και επιτήδειοι πλούτισαν, όπως συμβαίνει σε τέτοιου είδους μεγάλες αλλαγές.
Αυτή η εξέλιξη, που πολλοί τη θεωρούν ως «ένα παιχνίδι διεθνών καιροσκόπων και τυχοδιωκτών σε βάρος της χώρας» κλόνισε την εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στους θεσμούς και τις αξίες που αυτοί αντιπροσωπεύουν ως ταγοί της εύρυθμης λειτουργίας του κράτους. 
Το πολιτικό προσωπικό δεν κατάφερε να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να εμπεδώσει στους πολίτες αίσθημα ασφάλειας και σταθερότητας. Αντίθετα, με τις αποφάσεις του, αύξησε το ποσοστό αποδοκιμασίας. Ταυτόχρονα, όμως, και οι άλλοι πυλώνες της ομαλής θεσμικής λειτουργίας του κράτους έδωσαν αφορμές για να καταστούν αναξιόπιστοι, στη συνείδηση των πολιτών.
Ούτε η δικαιοσύνη λειτούργησε σωστά και αμερόληπτα, ούτε ο Τύπος έδειξε ότι μπορεί να αποτελέσει «τη φωνή του λαού» όπως είναι η αποστολή του και να ελέγξει αποτελεσματικά την εξουσία.
Την κριτική δεν απέφυγαν παραδοσιακοί θεσμοί, όπως οι Ένοπλες Δυνάμεις και η Εκκλησία, που πάντοτε ήταν ψηλά στην εκτίμηση των πολιτών.
Η κρίση σ' αυτή την πρόσφατη φάση της μεταπολίτευσης αποδυνάμωσε τη χώρα σε διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει σήμερα μεγάλα προβλήματα στην εξωτερική πολιτική.
Δικαιολογημένα σήμερα, 52 χρόνια από τη μεταπολίτευση, η πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί ότι η σύναξη περίπου 1700 ανθρώπων στο Προεδρικό Μέγαρο για «τη γιορτή της Δημοκρατίας» είναι ένα κοσμικό γεγονός και μόνον, χωρίς καμία ιδιαίτερη αξία, χωρίς να εμπεριέχει κάποιο μήνυμα.
Ίσως έχει έλθει το πλήρωμα του χρόνου για να σταματήσει αυτή η... πασαρέλα καλοντυμένων η μη κυριών, που συνοδεύουν άοσμους, άγευστους και, σε πολλές περιπτώσεις, αδαείς πολιτικούς.



* Ο Γιάννης Παπαδόπουλος είναι δημοσιογράφος