Γράφει ο Γιάννης Χατζηιωαννίδης

Ένας χρόνος. Τόσος πέρασε από τις 23 Μαρτίου 2025, όταν η Εθνική ομάδα έδειχνε πως κάτι αλλάζει πραγματικά. Το εμφατικό 3-0 στο Hampden Park απέναντι στη Σκωτία δεν ήταν απλώς μια νίκη. Ήταν μια υπόσχεση. Μια ομάδα με αρχή, μέση και τέλος, που κέρδιζε την άνοδό της στην πρώτη κατηγορία του UEFA Nations League και δημιουργούσε προσδοκίες. Έναν χρόνο μετά, τέλη Μαρτίου 2026, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Και ίσως πιο σκληρή. Γιατί επιστρέφουμε ξανά σε ένα γνώριμο μότο, που μοιάζει να μας ακολουθεί διαχρονικά: «Δεν γίνεται να χαθείς, αν δεν ξέρεις πού πηγαίνεις». Η εικόνα στο φιλικό με την Παραγουάη ήταν αποκαλυπτική. Όχι τόσο για το αποτέλεσμα, όσο για τη νοοτροπία. Μια ομάδα χωρίς σαφή κατεύθυνση, χωρίς ένταση, χωρίς ξεκάθαρο πλάνο. Περισσότερο μια υποχρέωση που έπρεπε να διεκπεραιωθεί, παρά ένα βήμα προς κάτι μεγαλύτερο. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα. Η χαμένη συνέχεια και το “κάζο” του Μουντιάλ Ειρωνεία; Ίσως. Η Εθνική έχασε από τη Σκωτία το απευθείας εισιτήριο για το Μουντιάλ. Κάζο; Σίγουρα. Δεν κατάφερε ούτε καν να διεκδικήσει σοβαρά τη δεύτερη θέση που οδηγούσε στα μπαράζ. Και τελικά, τιμωρία: ένα FIFA World Cup με 48 ομάδες να ανοίγει τις πόρτες του σχεδόν σε όλους — εκτός από εμάς, που συνεχίζουμε να ζούμε με αναμνήσεις. Όσο περνά ο καιρός, τόσο μεγαλώνει και η απορία προς τον Γιοβάνοβιτς. Γιατί εκείνη η ομάδα του 3-0 δεν ξαναέπαιξε ποτέ; Όχι τακτικά. Κυριολεκτικά. Με τον Τζολάκη στο τέρμα. Τετράδα στην άμυνα με Βαγιαννίδη, Μαυροπάνο, Κουλιεράκη και Γιαννούλη. Μουζακίτη και Ζαφείρη στον άξονα, μπροστά τους τον Κωνσταντέλια. Στα άκρα Καρέτσα και Τζόλη. Και τον Παυλίδη στην κορυφή. Μια ενδεκάδα που λειτούργησε, που έβγαλε ενέργεια, που έδειξε προοπτική. Και όμως, δεν πήρε ποτέ την ευκαιρία να γίνει “βάση”. Νέοι στον πάγκο, παλιοί στο προσκήνιο Το φιλικό με την Παραγουάη ήταν το 9ο συνεχόμενο παιχνίδι χωρίς σταθερή κατεύθυνση. Και μάλιστα σε περίοδο δοκιμών. Κι όμως: Ο Κωνσταντέλιας σε ενα ακόμη παιχνίδι μπήκε ξανά ως αλλαγή. Στο “10” προτιμήθηκε ο Μπακασέτας. Ο ποιός; ο Μουζακίτης επαιξε μόλις 125 λεπτά στα τελευταια ματς και ο Καρέτσας ένα μόνο 90λεπτο. Ο Ζαφείρης μοιράζεται τον χρόνο με τον Κουρμπέλη. Μάλιστα κύριοι με τον Κουρμπέλη. Ο Μιχαηλίδης, που κάνει πρωτάθλημα καριέρας, κλήθηκε μόλις πρόσφατα και ο Ρέτσος του Τσάμπιονς Λιγκ καθεται στον πάγκο για να παιξει ο Χατζηδιακός της 8ης στην Δανία Κοπεγχάγης. Το ζήτημα δεν είναι επιλογών. Είναι κατεύθυνσης.

Το ελληνικό στοιχείο… και η αντίφαση

Ο Γιοβάνοβιτς δεν είναι περαστικός. Είναι κομμάτι του ελληνικού ποδοσφαίρου. Από την εποχή του Ηρακλή μέχρι σήμερα. Και όμως, στη συνέντευξη Τύπου άφησε μια σημαντική αιχμή: το ελληνικό στοιχείο λείπει από το πρωτάθλημα. Μόνο που η πραγματικότητα δεν είναι τόσο απλή. Υπάρχουν παίκτες που φωνάζουν για ευκαιρία. Το πραγματικό ερώτημα ειναι ενα. Τελικά, το θέμα δεν είναι ποιος παίζει. Είναι αν υπάρχει σχέδιο. Γιατί ένα χρόνο μετά από εκείνο το 3-0, η Εθνική δεν μοιάζει να εξελίσσεται. Μοιάζει να ψάχνει ξανά από την αρχή. Και όσο αυτό συνεχίζεται, το ίδιο ερώτημα θα επιστρέφει: Πού πάει αυτή η ομάδα;