Γράφει ο Γιάννης Παπαδόπουλος*

Ήταν μια τυπική ελληνοτουρκική συνάντηση κορυφής. 
Ως ένα σημείο , ναι.
Την ήθελαν τη συνάντηση αυτή και οι δύο, για τους δικούς τους λόγους.
Ο πρωθυπουργός για να (απο)δείξει , κυρίως στους επικριτές του, ότι μίλησε για όλα και τα είπε με το όνομά τους.
Ο Τούρκος πρόεδρος για να (απο)δείξει σε Αμερικανούς και Ευρωπαίους συνομιλητές του, ότι "με τον φίλο του τον Κυριάκο" δεν έχει κανένα πρόβλημα. 
Κακά τα ψέματα. Ήταν μια παρτίδα σκάκι στην οποία ο ένας είχε στόχο την επικοινωνία και τη δύναμη της εικόνας και του λόγου, που θα έδινε το δικαίωμα στους υποστηρικτές του να πανηγυρίζουν για "τα σταράτα λόγια" του Κ. Μητσοτάκη απέναντι στον Τούρκο συνομιλητή του.
Κι ο άλλος, ο Ερντογάν, είχε στόχο την "καλή μαρτυρία" της Ελλάδας, για διάλογο και συνεννόηση, που θα την περιέφερε μέσω της κοινής διακήρυξης που υπογράφηκε, ενισχύοντας τα επιχειρήματα όσων θέλουν την Τουρκία ισότιμο μέλος σε όλες τις κρίσιμες αποφάσεις για την περιοχή, ακόμη και για το αμυντικό πρόγραμμα της Ευρώπης SAFE.
Μπορεί να πετύχουν και οι δύο τους στόχους τους. Ο Μητσοτάκης να κερδίσει πόντους στην προσπάθειά του για τρίτη θητεία και ο Ερντογάν για να εδραιώσει τη θέση της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει καμμιά απόφαση στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή.
Από σήμερα, ωστόσο, η ζωή συνεχίζεται με δεσμευμένο το μισό Αιγαίο από την τουρκική NAVTEX. 
Με τον 25ο μεσημβρινό να φαντάζει σαν σημείο διχοτόμησης του Αιγαίου.
Με το καλώδιο που έχει "κολλήσει" στις ξέρες της Κάσου.
Με το τουρκολιβυκό μνημόνιο σε πλήρη ισχύ.
Με την επιμονή περί "τουρκικής μειονότητας στη Θράκη" και ό,τι αυτή συνεπάγεται.
Με την παγιωμένη θέση της Τουρκίας για δύο κράτη στην Κύπρο.
Καλημέρα σας, καλή Τσικνοπέμπτη.

*Ο Γιάννης Παπαδόπουλος είναι δημοσιογράφος