Γράφει ο Περαστικός

Βλέπει ο Περαστικός τους τίτλους στις ενημερωτικές ιστοσελίδες και στις εφημερίδες, σύμφωνα με τους οποίους οι Έλληνες εγκαταλείπουν τη Χαλκιδική και στρέφονται σε... άλλες παραλίες. Όχι ότι κινδυνεύει η Χαλκιδική να αδειάσει από τουρίστες... Δόξα τω Θεώ, γεμάτη είναι από Ρουμάνους, Μολδαβούς, Σκοπιανούς, Τούρκους, Βούλγαρους... Όμως το χρήμα που έρεε άλλες χρονιές δεν ρέει εφέτος.
Ακούει όλον τον κόσμο ο Περαστικός να αναλύουν τους λόγους που συρρικνώθηκε κατ' αυτόν τον τρόπο ο τουρισμός στην «αυλή της Θεσσαλονίκης», όπως είχαμε συνηθίσει να ονομάζουμε τη χερσόνησο με τα δύο πόδια. Και θα συμφωνήσει σε κάποιους από αυτούς:
Οι Χαλκιδικιώτες εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο τους επισκέπτες τους. Τους στράγγισαν. Τους ξεζούμισαν. Ζητούσαν τον ουρανό με τ' άστρα για καταλύματα της πυρκαγιάς και απίστευτα ποσά για μια ξαπλώστρα ή για ένα τσίπουρο με μεζέ. Η σχέση κόστους - αξίας προϊόντος είχε διαταραχθεί. Κι  αν αυτό δε σήμαινε τίποτα την εποχή που «σέρναν' τα σκυλιά με τα λουκάνικα», τότε που πέφτανε βροχή τα διακοποδάνεια, πλέον οι εποχές αυτές πέρασαν ανεπιστρεπτί. Ο Έλληνας, θέλοντας και μη, μετρά καλά το τι έχει στην τσέπη του και προτιμά να το δώσει εκεί που θα «πιάσει τόπο».
Δυστυχώς, παρόμοιες... Χαλκιδικές, όπως διαπιστώνει ο Περαστικός, υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα. Και δε μιλάμε μόνον για προορισμούς όπως η Μύκονος -που ανέκαθεν έγδερνε τους πελάτες της πουλώντας το εφήμερο τίποτα ενός (μαγευτικού κατά τα άλλα) νησιού. Αλλά και προορισμούς που πρόσφατα απέκτησαν όνομα, αλλά αν ακολουθήσουν την τακτική της Χαλκιδικής θα το χάσουν. Τουλάχιστον για τους Έλληνες που, πλέον, θα προτιμούν να δώσουν γύρω στα 800 ευρώ για να πάνε, δύο άτομα, σε έναν προορισμό εκτός συνόρων και «να ανοίξει το μάτι τους» που λέμε, από το να πληρώνουν 50 ευρώ την ξαπλώστρα στην πρώτη γραμμή ενός μπιτς μπαρ στο Φανάρι της Ροδόπης (λέει, τώρα, ο Περαστικός, εντελώς στην τύχη)...
Η Χαλκιδική πλήρωσε και πληρώνει την αλαζονεία της. Το απατηλό «σαν τη Χαλκιδική δεν έχει», αφού έχει και... παραέχει. Χάνει πελάτες και, τα τελευταία τρία χρόνια, χάνει πηγές πλούτου: Όπως διαπίστωσε φέτος ο Περαστικός, τα περισσότερα ειρ μπι εν μπι έχουν περάσει σε... αλλοδαπά χέρια, όπως και πάρα πολλά μπαράκια και εστιατόρια. Σημαίες ξένων χωρών υψώνονται σε αυλές και κοινόχρηστους χώρους. Είναι θέμα χρόνου οι Χαλκιδικιώτες να... δίνουν και κάτι για να ζουν στον τόπο τους. Γιατί, όπως είπαμε και πιο πάνω, σαν τη Χαλκιδική, έχει και παραέχει!