Από τη δεκαετία του... '20, του '30 και του '40 είχε να γνωρίσει η Εθνική μας Ομάδα Ποδοσφαίρου τέτοιο κάζο... Από τότε που έχανε 11-1 στη Βουδαπέστη από την Ουγγαρία(1938), 9-0 από τη Σουηδία στο Ελσίνκι (1920) και 8-1 από τη Ρουμανία στο Βουκουρέστι (1930). Τώρα έχει να επιδεικνύει και το αποψινό 7-0 από την Ολλανδία στο Άμστερνταμ...
Μόνο ντροπή και θλίψη έφερε αυτή η ήττα. Αλλά και περιπέτειες, αφού, πλέον, το αν θα περάσουμε στην επόμενη φάση δεν είναι στο χέρι μας. Θα πρέπει να χάσει η Γερμανία από τους Ολλανδούς. Διαφορετικά, ακόμη κι αν κερδίσουμε τους Σέρβους, δεν πετυχαίνουμε τίποτα, λόγω διαφοράς τερμάτων. Και τι διαφοράς...
Η βραδιά απέδειξε αυτό που έπρεπε να ΄χουμε καταλάβει εδώ και καιρό: Πρώτα, η Εθνική έχει κάτι σαν προπονητή στον πάγκο. Ακόμη κι η εποχή που ο Αλκέτας Παναγούλιας φώναζε για ένα γκολ και στα γήπεδα των ΗΠΑ η Ελλάδα... έπαιζε 4-4-2, φαντάζει υπέροχη. Πολύ περισσότερο οι εποχές των Ρεχάγκελ και Σάντος, που γνώριζαν πολύ καλά τι είχαν στα χέρια τους και το διαχειρίζονταν ανάλογα.
Δεύτερον, μπορεί Έλληνες παίκτες να διαπρέπουν στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως το οφείλουν στο ελληνικό πρωτάθλημα. Το οφείλουν στα δικά τους πόδια και τις προσπάθειες των οικογενειών τους. Επίσης, σε δύο - τρεις ελληνικές ομάδες που κατάλαβαν τι σημαίνει εμπόριο νέων ποδοσφαιριστών και, για να βγάλουν χρήματα με τίμιο τρόπο, ανέπτυξαν τμήματα υποδομών. Όμως, όπως διαπιστώνει κι ο τελευταίος φίλαθλος, τα τμήματα αυτά δεν στελεχώνονται για να στηρίξουν την «μεγάλη» ομάδα, άρα και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Στη Σούπερ (ο Θεός να την κάνει) Λιγκ εξακολουθούν να παίζουν παίκτες από κάθε γωνιά του κόσμου και οι ομάδες να έχουν ραχοκοκαλιές από αυτούς κι όχι από Ελληνόπουλα. Γιατί; Μα, επειδή δεν είναι, δα, και τόσοι οι... Μέσσιδες και οι Ρονάλντοι στην Ψωροκώσταινα. Κι αν τα βάλουμε κάτω, τα ταλέντα της χώρας μας που διαπρέπουν στο εξωτερικό, δεν «γεμίζουν» καν μια 11άδα.
Θα έπρεπε, λοιπόν, ο κύριος που κάνει τον προπονητή στην Εθνική μας, να ΄χει βάλει κάτω τα πράγματα εδώ και καιρό. Να έχει αντιληφθεί ποιο είναι το υλικό που διαθέτει και να ΄χει αναπτύξει έναν τρόπο ποδοφαίρου αντίστοιχο με αυτές τις δυνατότητες. Το ποδόσφαιρο του Ρεχάγκελ και του Σάντος, που στηριζόταν σε ταλαντούχους παίκτες, ήταν αυτό ακριβώς. Συγκεντρωμένοι στην άμυνα, γρήγοροι στην επίθεση, χτυπάμε σε στημένες φάσεις. Κάτι που απόψε, δεν το είδαμε... (Αλήθεια, ποιος έπαιζε δεξί μπακ στο χατ τρικ του Ρέιντερς;) Κι έτσι, ίσως πάρουμε τη θέση που, από την αρχή περιμέναμε, σε αυτόν τον όμιλο: Την τρίτη, πίσω από Ολλανδία και Γερμανία. Με αξιοπρεπή αποτελέσματα.
Και κάτι ακόμη: Το αποψινό παιχνίδι ήταν άλλη μία απόδειξη πως τα στατιστικά στο ποδόσφαιρο δεν λένε απολύτως τίποτα. Στους αριθμούς, η Εθνική μας ήταν ελάχιστα χειρότερη από τους Ολλανδούς. Στις πάσες, στις προσπάθειες, στα χιλιόμετρα που διανύθηκαν από τους παίκτες, στα πάντα. Μόνον που, στις τελικές, από τις 17 Ολλανδικές, οι 7 κατέληξαν στα δίκτυα. Οι 9 ελληνικές πέρασαν και δεν ακούμπησαν. 

Η ταυτότητα του αγώνα

Γήπεδο: Γιόχαν Κρόιφ Αρίνα
Γκολ: 6' Σάμερβιλ, 12', 18', 33' Ρέιντερς, 40'. 59'. Τίμπερ, 62' Μάλεν / -
Δοκάρια: - / -
Διαιτητής: Ρόχιτ Σάγκι, βοηθοί: Όλαφ Άντερς Ντέιλ, Όλε Αντρέας Χαουκάσεν, 4ος: Στίαν Ρέβικ Σλέθερ(Νορβηγία) Γκουγιέρμο Κουάρθα Φερνάντεθ, Assistant Video Assistant Referee Βαλεντίν Γκόμεζ (Ισπανία).
Κίτρινες: - / -
Κόκκινες: - / -
Οι συνθέσεις:
Ολλανδία (Τσάβι): Φερμπρούχεν, Ντούμφρις, Φαν Χέκε, Φέερμαν, Γιούριεν Τίμπερ (75΄ Μάατσεν), Φαν ντε Φεν, Ντε Γιονγκ (46΄ Κουπμάινερς), Ράιντερς (63΄ Ζέχιελ), Μάλεν, Χάκπο (63΄ Φαν Μπόμελ), Σάμερβιλ (75΄ Λανγκ)
Ελλάδα (Ιβαν Γιοβάνοβιτς): Τζολάκης, Ρότα, Τσιμίκας, Ρέτσος, Μαυροπάνος, Τριάντης (73΄ Κουτσουπιάς), Ανδρούτσος, Καρέτσας (64΄ Μασούρας), Τζόλης (73΄ Βαγιαννίδης), Ιωαννίδης (64΄ Δουβίκας), Παυλίδης (64΄ Μπακασέτας)