Του Γιάννη Χατζηιωαννίδη

Στην TV100 εργάστηκα είκοσι οκτώ χρόνια. Στη ΔΕΠΘΕ, στη δημοτική τηλεόραση και στο δημοτικό ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης, πέρασα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Εκεί χρωστάω τη δημοσιογραφική μου διαδρομή. Εκεί έμαθα, δοκιμάστηκα, συνεργάστηκα με ανθρώπους που έδιναν καθημερινά τον καλύτερό τους εαυτό. Και δεν είμαι από εκείνους που ξεχνούν. Γι’ αυτό και η πρόσφατη επίθεση κατά των δημοτικών μέσων στο δημοτικό συμβούλιο με αφορά προσωπικά. Την ακούω και σκέφτομαι πρόσωπα, βάρδιες, αποστολές, ατελείωτες ώρες δουλειάς. Σκέφτομαι όσα εύκολα προσπερνά κάποιος όταν επιχειρεί να χωρέσει την προσφορά ενός ολόκληρου οργανισμού σε μια κουβέντα απαξίωσης.
Οι δημόσιες επιθέσεις κατά της TV100, του FM100 και των εργαζομένων τους προκάλεσαν ήδη την αντίδραση δημοσιογραφικών και επαγγελματικών ενώσεων. Η ΕΣΗΕΜ-Θ, η ένωση των τεχνικών και η ένωση του προσωπικού των εφημερίδων εξέφρασαν την καταδίκη τους και τη στήριξή τους στους εργαζομένους. Η αντίδρασή τους αγγίζει την ουσία: οι άνθρωποι που εργάζονται για την ενημέρωση των πολιτών δεν μπορούν να μετατρέπονται σε εύκολο στόχο μιας πολιτικής αντιπαράθεσης. Η δε απαξίωση της απο συγκεκριμένους ανθρώπους, αδικεί την ιστορία της και τους ανθρώπους που εργάζονται στη ΔΕΠΘΕ.
Θα μιλήσω για όσα έζησα και γνωρίζω από τη δική μου δουλειά. Πόσα μεγάλα πανελλαδικά κανάλια αφιέρωσαν τον χρόνο που αφιέρωσε η TV100 στην επιστροφή του ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη, στις κατακτήσεις πρωταθλήματος, Κυπέλλου και νταμπλ; Πόσα έμειναν στην εικόνα της πόλης που περίμενε την ομάδα της, στη συγκίνηση των φιλάθλων, στις στιγμές που για εμάς εδώ αποτελούσαν κομμάτι της ζωής μας; Θυμάμαι την κάλυψη της επιστροφής του Ηρακλή μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος στο βόλεϊ. Θυμάμαι αποστολές με δημοσιογράφο και οπερατέρ στα φάιναλ φορ, δουλειά που απαιτούσε παρουσία, προετοιμασία και χρόνο. Θυμάμαι τα ημίωρα αφιερώματα από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις της ομάδας μπάσκετ του Άρη, αλλά και την αποστολή στη Μαδρίτη για το παιχνίδι με την Ατλέτικο. Θυμάμαι τα αφιερώματα στις ομάδες βόλει και χάντμπολ του ΠΑΟΚ με τις κατακτήσεις πρωταθλημάτων και κυπέλλων, αλλά και κάθε αλλο ρεπορτάζ για τα σπόρ που δεν έχουν την κάλυψη του ποδοσφαίρου. Η TV100 και ο FM100 ήταν εκεί. Και θα εξακολουθούν να είναι. Ολες αυτές οι αναμνήσεις έχουν πρόσωπα και εικόνες. Έχουν συναδέλφους που ήταν εκεί.
Και υπάρχει μια προσφορά ακόμη λιγότερο θεαματική, αλλά εξίσου πολύτιμη. Η κάλυψη της ΕΠΣΜ, του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, των αθλητικών δράσεων της Θεσσαλονίκης. Τα γήπεδα της γειτονιάς, οι άνθρωποι των σωματείων, οι αθλητές που αγωνίζονται μακριά από τους προβολείς. Πόσο χώρο βρίσκουν όλοι αυτοί στην πανελλαδική τηλεόραση; Ούτε ένα λεπρό. Για τη δημοτική τηλεόραση αποτελούσαν και εξακολουθούν να αποτελούν, θέμα που άξιζε ρεπορτάζ, παρουσία και συνέχεια. Για έναν άνθρωπο που βλέπει το σωματείο του, την προσπάθειά του ή τη γειτονιά του στην οθόνη, αυτή η κάλυψη έχει πραγματική αξία. Του δίνει θέση στη δημόσια συζήτηση.
Η ίδια αξία υπάρχει στην ενημέρωση για την πόλη και την περιφέρεια, στον πολιτισμό, στην κοινωνική ζωή, στα ζητήματα της καθημερινότητας. Η TV100 και ο FM100 έχουν προσφέρει χώρο σε θέματα και ανθρώπους που δύσκολα θα έβρισκαν θέση σε ένα πρόγραμμα σχεδιασμένο με κέντρο την Αθήνα. Η Θεσσαλονίκη χρειάζεται μέσα που γνωρίζουν τις γειτονιές της, παρακολουθούν τους φορείς της και επιστρέφουν στα προβλήματά της όταν οι υπόλοιπες κάμερες έχουν φύγει. Αυτή η σταθερή παρουσία είναι υπηρεσία προς την τοπική κοινωνία. Και αξίζει να τη συζητάμε με τη σοβαρότητα που της αναλογεί. Τα Δημοτικά μέσα ενοχλούν. Αυτή είναι η δική μου εκτίμηση, όταν βλέπω να αμφισβητείται τόσο εύκολα η αξία της παρουσίας τους. Όποιος επιδιώκει να εδραιώσει τη δική του θέση στη δημόσια ζωή της πόλης οφείλει, όμως, να αναγνωρίζει και το έργο των άλλων. Η Θεσσαλονίκη έχει ανάγκη από περισσότερη ενημέρωση, περισσότερες φωνές και ουσιαστικό διάλογο. Κάθε πρόταση για το μέλλον των δημοτικών μέσων πρέπει να ξεκινά από τις ανάγκες των πολιτών και να σέβεται την εργασία εκείνων που υπηρετούν καθημερινά αυτές τις ανάγκες. Ύστερα από είκοσι οκτώ χρόνια στην TV100, θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο για όσα είδα να προσφέρει στην πόλη και στην περιφέρεια. Θα είχε μέσα επιτυχίες, δυσκολίες, λάθη, αγωνίες και πολλή δουλειά. Πάνω απ’ όλα, θα είχε ανθρώπους. Σ’ αυτούς σκέφτομαι ότι οφείλω σήμερα να σταθώ δίπλα. Η ευγνωμοσύνη μου δεν με εμποδίζει να κρίνω, μου θυμίζει πόσο προσεκτικά πρέπει να κρίνω κάτι που γνωρίζω από μέσα. Στην TV100 χρωστάω πολλά. Και όταν ακούω να απαξιώνεται η προσφορά της, αισθάνομαι πως της χρωστάω αυτά τα λόγια.