Γράφει ο Γιάννης Χατζηιωαννίδης

Υπάρχουν προπονητές που ακολουθούν την εποχή τους και άλλοι που εξακολουθούν να της βάζουν δύσκολα. Ο Ζοζέ Μουρίνιο απέδειξε στη Βαρκελώνη ότι παραμένει ένας από αυτούς. Η νίκη της Ρεάλ με 2-1 επί της Μπαρτσελόνα, με δύο γκολ του Κιλιάν Εμπαπέ, έδωσε στον Πορτογάλο μια ξεχωριστή επιστροφή στα clasico και έφερε τη Μαδρίτη στους τρεις βαθμούς από την κορυφή. Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται στον τρόπο. Ο Μουρίνιο παρουσίασε μια ομάδα που γνώριζε πού να περιμένει, πότε να πιέσει και πώς να επιτεθεί όταν ανακτούσε την μπάλα. Η Ρεάλ έκλεισε διαδρόμους στον άξονα, δυσκόλεψε τις συνεργασίες της Μπαρτσελόνα και αναζήτησε γρήγορα τον χώρο πίσω από την άμυνά της. Η ιδιαίτερη προσοχή στον Γιαμάλ και η δουλειά των μέσων στις προσωπικές μονομαχίες αποτέλεσαν βασικά στοιχεία του σχεδίου.
Η δική μου ανάγνωση είναι ότι εκεί βρισκόταν και ο αιφνιδιασμός: στην ενεργητικότητα μιας προσέγγισης που εύκολα θα χαρακτηριζόταν απλώς αμυντική. Το να παραχωρείς κατοχή απαιτεί να ξέρεις τι θα κάνεις χωρίς την μπάλα, αλλά και τι θα κάνεις μόλις την πάρεις. Χωρίς το δεύτερο, η υπομονή γίνεται παθητικότητα. Ακόμη και μετά την ισοφάριση, η Ρεάλ διατήρησε επιθετική απειλή. Δέχτηκε πίεση, χρειάστηκε αποφασιστικές αμυντικές παρεμβάσεις, αλλά βρήκε τη νικητήρια αντεπίθεση στο τέλος, με τον Καμαβινγκά να δημιουργεί και τον Εμπαπέ να ολοκληρώνει. Ναι, ο Μουρίνιο εκπροσωπεί μια παλαιότερη προπονητική σχολή. Την πίστη στην οργάνωση, στην πειθαρχία, στη μελέτη του αντιπάλου και στην αξία της λεπτομέρειας. Η ηλικία μιας ιδέας, όμως, δεν καθορίζει τη χρησιμότητά της. Την καθορίζει η εφαρμογή της απέναντι στις απαιτήσεις του σημερινού παιχνιδιού. Αυτό ξεχωρίζει τον έμπειρο προπονητή από εκείνον που ζει αποκλειστικά με τις αναμνήσεις του. Η ικανότητα να επανεξετάζει τα εργαλεία του, να διαβάζει διαφορετικούς ποδοσφαιριστές και να δίνει στην ομάδα του απαντήσεις για έναν συγκεκριμένο αντίπαλο. Η προσαρμογή δεν προϋποθέτει να εγκαταλείψεις όσα πιστεύεις. Προϋποθέτει να καταλαβαίνεις πότε και πώς εξακολουθούν να λειτουργούν.
Μία νίκη δεν λύνει όλα τα προβλήματα ούτε προδικάζει μια σεζόν. Προσφέρει, όμως, μια καλή αφορμή να ξανασκεφτούμε πόσο εύκολα χαρακτηρίζουμε έναν προπονητή ξεπερασμένο. Στη Βαρκελώνη ο Μουρίνιο έδωσε τη δική του απάντηση μέσα στο γήπεδο. Να γνωρίζεις τι περιμένει ο αντίπαλος, να του παρουσιάζεις διαφορετικά προβλήματα και να βρίσκεις τον τρόπο να προσαρμόζεσαι στις εποχές. Αν αυτό δεν είναι ποδοσφαιρική μαεστρία, τότε τι είναι;