Γράφει ο Γιάννης Χατζηιωαννίδης

Η ήττα από τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ δεν δημιούργησε τα προβλήματα του ΠΑΟΚ. Απλώς τα έφερε όλα μαζί στην επιφάνεια. Το 3-1 μπορεί να καταγραφεί ως ακόμη ένα κακό αποτέλεσμα και ασφαλώς η αποβολή του Ελουστόντο από το 15ο λεπτό άλλαξε δραματικά τις συνθήκες του αγώνα. Όμως όποιος περιορίσει τη συζήτηση στα ενενήντα λεπτά του ντέρμπι θα χάσει τη μεγάλη εικόνα. Ο ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή μοιάζει με ομάδα που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και αναζητά κάτι για να κρατηθεί. Και το πρώτο πρόβλημα βρίσκεται μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Ένα ρόστερ που δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις

Ο ΠΑΟΚ μπήκε στη νέα αγωνιστική περίοδο χωρίς να έχει ολοκληρώσει εγκαίρως το ρόστερ του. Οι αδυναμίες ήταν γνωστές, οι ανάγκες επίσης, αλλά οι λύσεις άργησαν. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ποδοσφαιρική ανάλυση για να διαπιστώσει κανείς ότι το υπάρχον δυναμικό δεν διαθέτει σήμερα το βάθος και την ποιότητα που απαιτούν οι στόχοι ενός συλλόγου όπως ο ΠΑΟΚ. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και στα τέλη Αυγούστου το ρεπορτάζ μιλούσε για ανάγκη απόκτησης τριών ακόμη ποδοσφαιριστών — δεξιού μπακ, κεντρικού αμυντικού και επιθετικού — με ανοικτό ακόμη και το ενδεχόμενο προσθήκης αμυντικού μέσου. Όταν όμως μια ομάδα αναζητά βασικά κομμάτια του παζλ ενώ η σεζόν έχει ήδη αρχίσει, το πρόβλημα δεν είναι πλέον μεταγραφικό. Είναι πρόβλημα σχεδιασμού. Ο ΠΑΟΚ πλήρωσε την καθυστέρηση και στην Ευρώπη και τώρα καλείται να κυνηγήσει τους εγχώριους στόχους του προσπαθώντας παράλληλα να διορθώσει όσα έπρεπε να έχουν διορθωθεί πριν από την πρώτη επίσημη σέντρα.

Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται ξανά ισχυρή διοικητική παρουσία

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Ο Ιβάν Σαββίδης εξακολουθεί να αποτελεί τον άνθρωπο που καθορίζει τις μεγάλες αποφάσεις του συλλόγου και μόλις χθες επανέλαβε με κατηγορηματικό τρόπο ότι δεν πουλά τον ΠΑΟΚ. Άλλο όμως η ιδιοκτησιακή δέσμευση και άλλο η καθημερινή παρουσία. Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται σήμερα ένα ισχυρό κέντρο αποφάσεων, με ανθρώπους που θα βρίσκονται μπροστά, θα αναλαμβάνουν ευθύνες, θα προστατεύουν την ομάδα και θα παρεμβαίνουν όταν χρειάζεται. Η απόσταση του ιδιοκτήτη αναπόφευκτα δημιουργεί ένα κενό. Και στο ελληνικό ποδόσφαιρο τα κενά εξουσίας σπάνια μένουν χωρίς συνέπειες.
Ο ΠΑΟΚ δεν έχει ανάγκη μόνο από χρήματα και μεταγραφές. Χρειάζεται να αισθανθεί ξανά ότι διαθέτει διοικητική ασπίδα.

Και μέσα σε όλα αυτά, η διαιτησία

Σαν να μην έφταναν τα δικά του προβλήματα, υπάρχει πλέον και το ζήτημα της διαιτητικής αντιμετώπισης. Στο ΟΑΚΑ ο ΠΑΟΚ έχει κάθε λόγο να διαμαρτύρεται για τη φάση του Εντιαγέ. Ο επιθετικός του Δικεφάλου δέχεται μαρκάρισμα μέσα στην περιοχή, ο διαιτητής δεν καταλογίζει πέναλτι και το VAR δεν αλλάζει την απόφαση. Ο Αλέσιο Λίσι μετά τον αγώνα δεν κρύφτηκε. Χαρακτήρισε τη φάση «ξεκάθαρο πέναλτι» και έφτασε στο σημείο να πει ότι το VAR ήταν ο πρωταγωνιστής της αναμέτρησης.
Ο Παναθηναϊκός από την πλευρά του υποστηρίζει ότι στην αρχή της ίδιας φάσης έχει προηγηθεί φάουλ πάνω στον Κάνγκουα. Η συζήτηση επομένως θα συνεχιστεί. Το ζήτημα για τον ΠΑΟΚ όμως είναι ευρύτερο: όταν ήδη αισθάνεσαι αγωνιστικά ευάλωτος και διοικητικά εκτεθειμένος, κάθε απόφαση που θεωρείς ότι σε αδικεί μεγαλώνει ακόμη περισσότερο την αίσθηση απομόνωσης.

Μια ατμόσφαιρα που δεν ευνοεί τον ΠΑΟΚ

Και κάπου εδώ βρίσκεται ίσως το σοβαρότερο πρόβλημα. Γύρω από τον ΠΑΟΚ έχει δημιουργηθεί μια βαριά ατμόσφαιρα. Αποτυχία στην Ευρώπη. Αγωνιστικές αδυναμίες. Ελλείψεις στο ρόστερ. Μεταγραφικός σχεδιασμός που έμεινε πίσω. Αποτελέσματα που αυξάνουν την πίεση. Διαιτητικές αποφάσεις που προκαλούν οργή. Και πάνω απ' όλα, η αίσθηση ότι ο σύλλογος δεν έχει αυτή τη στιγμή την ισχυρή παρουσία που απαιτούν οι περιστάσεις. Σαν να έχουν χαθεί όλα. Δεν έχουν χαθεί. Είναι μόλις Σεπτέμβριος και μια ποδοσφαιρική χρονιά μπορεί να αλλάξει πολύ γρήγορα. Αλλά για να αλλάξει πρέπει πρώτα να αναγνωρίσεις την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα σήμερα λέει ότι ο ΠΑΟΚ χρειάζεται άμεσα ποδοσφαιρική ποιότητα, διοικητική συσπείρωση και ξεκάθαρη προστασία του συλλόγου σε όλα τα επίπεδα. Δεν αρκεί πλέον να περιμένει κανείς ότι ο χρόνος θα διορθώσει τα πράγματα.

Ο ΠΑΟΚ πρέπει να αντιδράσει.

Να ενισχυθεί εκεί όπου πονά. Να αποκτήσει ξανά καθαρό αγωνιστικό προσανατολισμό. Να υψώσει φωνή εκεί όπου θεωρεί ότι αδικείται. Και κυρίως να ξαναδώσει στον κόσμο του την αίσθηση ότι υπάρχει σχέδιο, διοίκηση και κατεύθυνση. Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον ΠΑΟΚ δεν είναι μια ήττα από τον Παναθηναϊκό. Είναι να παγιωθεί η αίσθηση ότι ο Δικέφαλος βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και κανείς δεν απλώνει το χέρι για να τον σταματήσει.

Πάνω απ’ όλα η υγεία

Και μέσα σε ένα ποδόσφαιρο γεμάτο ένταση, αντιπαλότητες και διαφωνίες, υπάρχουν στιγμές που όλα αυτά περνούν σε δεύτερη μοίρα. Περαστικά στον Δημήτρη Γιαννούλη και στον Αγιούμπ Ελ Κααμπί, με την ευχή να ξεπεράσουν γρήγορα τα προβλήματα τραυματισμού που αντιμετωπίζουν και να επιστρέψουν το συντομότερο δυνατό υγιείς στους αγωνιστικούς χώρους. Οι φανέλες και τα χρώματα χωρίζουν για ενενήντα λεπτά· μπροστά στην υγεία ενός αθλητή, όμως, δεν υπάρχουν αντίπαλοι. Καλή δύναμη και γρήγορη επιστροφή και στους δύο.