Μπορεί ο Ολυμπιακός να έδειξε, από την αρχή, ότι θα επικρατούσε, όμως ο ΠΑΟΚ απέδειξε πως εφέτος έχει τα προσόντα να χτυπάει όλα τα παιχνίδια, μέσα - έξω. Κι έτσι, το τελικό σκορ, εξαιτίας κυρίως δύο φάσεων στις δύο τελευταίες επιθέσεις του Ολυμπιακού, διαμορφώθηκε από τις αποφάσεις της διαιτητικής τριάδας.
Οι τρεις πρώτες περίοδοι κυλούσαν με τον Ολυμπιακό να φαίνεται πως έχει τον έλεγχο και να βρίσκεται με διψήφια διαφορά πόντων μπροστά στο σκορ. Όλα έδειχναν πως θα έπαιρνε το παιχνίδι, εύκολα ή δύσκολα. Όμως, ούτε κι ο πιο φανατικός φίλαθλος των ερυθρολεύκων δεν περίμενε αυτό το τέλος στον αγώνα. Να κερδίζει, δηλαδή, η ομάδα του κυρίως δύο φάσεων!
Υπήρχαν κι άλλες φάσεις που αξίζουν να συζητηθούν, όμως ειδικά το φάουλ που δόθηκε στον Μοντέρο κι έφερε την διαφορά των τεσσάρων πόντων -όταν ο Καλάθης δεν έχει ακουμπήσει καν τον παίκτη του Ολυμπιακού και στην επαναφορά του έχει κλέψει ο Οσμάν και φεύγει σε ανοικτό γήπεδο- και το φάουλ που δεν δόθηκε στην προσπάθεια για τρίποντο του Τούρκου στην τελευταία φάση του αγώνα, είναι ενδεικτικές. Όπως και το ότι, όσες φορές οι παίκτες του Ολυμπιακού επιχειρούσαν καλάθι κάτω από την ρακέτα και πετύχαιναν, έπαιρναν -πάντα μα πάντα- και το φάουλ...
Με αυτά και μ' αυτά ο Ολυμπιακός κατέκτησε άλλο ένα Σούπερ Καπ, ενώ ο ΠΑΟΚ έμεινε με το παράσημο ότι δεν αφήνει παιχνίδι για παιχνίδι που να μην το χτυπήσει έως ότου ακουστεί η κόρνα της γραμματείας.
Τα δεκάλεπτα: 25-17, 50-36, 74-65, 101-96.
Οι συνθέσεις:
Ολυμπιακός (Μπαρτζώκας): Μακιντάιρ, Βεζένκοφ 25 (2), Παπανικολάου 6(2), Ντόρσεϊ 8(2), Χολ 12, Γουόρντ 2, Μοντέρο 20(3), Νετζίμπογλου, Ντιαγέ 9, Φουρνιέ 19.
ΠΑΟΚ (Τρινκιέρι): Μίτρου Λονγκ 11(3), Όσμαν 15(4), Αλεξάντερ 15, Περσίδης 10(2), Καλάθης 11(3), Ταϊρί 2, Χάτζινς 11(3), Φόστερ 18(4), Μουρ 3.