Γράφει ο «Περαστικός» 

Ένας 17χρονος μαθητής στο Πευκοχώρι έπεσε αναίσθητος με καρδιακά προβλήματα βγαίνοντας από την αυλή του σχολείου του. Μια 16χρονη μαθήτρια εντοπίστηκε νεκρή στις τουαλέτες στο σχολείο της, στην Κοζάνη. Ένας 14χρονος μαθητής, μαζί με συμμαθητές του, κατηγορείται ότι τραυμάτισε σοβαρά 17χρονο έξω από το σχολείο του στα Πεύκα Θεσσαλονίκης.
Τα διαβάζει όλα αυτά ο «Περαστικός» και λέει: Ή στραβός είν' ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε. Κι επειδή ο γιαλός εξαρτάται μόνον από τον αέρα και τα κύματα, ενώ το αρμένισμα από τον ανθρώπινο παράγοντα, μάλλον αρμενίζουμε στραβά.
Τι κάνουμε λάθος, λοιπόν, εδώ και χρόνια, στην Παιδεία, αλλά και στην ανατροφή των παιδιών μας; Γιατί δεν μπορεί να γεννήθηκε ξάφνου μια ολόκληρη γενιά παιδιών που αδιαφορεί παντελώς για τη ζωή, δεν μπορεί να δημιουργήθηκε από μόνη της μια γενιά μαθητών που την καταβάλει το άγχος. 
Θα μου πείτε: Οι προηγούμενες γενιές δεν είχαν το άγχος να μπουν στο πανεπιστήμιο, να «γίνουν άνθρωποι» που μας έλεγαν και οι γονείς μας; Φυσικά και το είχαν. Κι έβγαιναν κάποια στιγμή στην αλάνα, κλοτσούσαν κανα- δυο ποδάρια συμμαθητών τους κυνηγώντας μια μπάλα από καουτσούκ που αλλού την έστελνες κι αλλού πήγαινε, γυρνούσαν κατάκοποι και με ματωμένα γόνατα στο σπίτι, ακούγαν τον εξάψαλμο και, με έναν μαγικό και περίεργο τρόπο, ξεπερνούσαν τα παιδικά άγχη. 
Όσο για τους καβγάδες, φυσικά και υπήρχαν και παλαιότερα. Ο πετροπόλεμος γειτονιών έδινε κι έπαιρνε. Συνήθως το έπαθλο ήταν μια δερμάτινη μπάλα που κάποιος είχε κλέψει, ή ένα καλό φυσοκάλαμο. Άντε και κανένα σιδερένιο αυτοκινητάκι -που τότε ήταν δυσεύρετα. Ίσως και κανένα τεύχος του Μπλεκ ή του Μίκυ Μάους. Όμως, τα μάτια μιας 14χρονης; Δεν το νομίζει ο Περαστικός. Αυτό είναι φρούτο της εποχής.
Η αστυνομία κάθε μέρα εκδίδει δελτίο Τύπου με τις περιοχές που ερεύνησε και τους ανήλικους που βρήκε να κάνουν χαβαλέ μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Τους καταγράφει, τους μετρά. Δια πάσαν χρήσιν... Όμως τα εγκλήματα στα οποία εμπλέκονται ανήλικοι γίνονται όλο και περισσότερα. Κι η ευθύνη των γονιών που μετατράπηκε σε ποινική, προς το παρόν δεν διόρθωσε τα πράγματα.
Έχει μια υποψία ο Περαστικός. Ότι εκείνα τα χρόνια -τα όχι και τόσο μακρινά- μια μάνα, μια γιαγιά, ένας παππούς, βρίσκονταν μέσα στο σπίτι και, με τον τρόπο τους, βοηθούσαν στη «διάπλαση των παίδων». Τώρα, βοηθάει ένα τάμπλετ. Οι γονείς (αναγκάζονται να) εργάζονται και οι δύο για να πληρώσουν λογαριασμούς, νοίκια, δάνεια και σουπερμάρκετ. Παπούδες και γιαγιάδες ζουν στα σπίτια τους, μέσα στη μοναξιά τους.
Αυτά λέει ο Περαστικός. Όμως, τι ξέρει αυτός; Είναι, απλά, ένας γκρινιάρης γέρος. Δεινόσαυρος...