Θλίψη στον χώρο του ελληνικού κινηματογράφου προκαλεί η είδηση του θανάτου της Ελένης Προκοπίου, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών. Η ηθοποιός και χορεύτρια υπήρξε μία από τις χαρακτηριστικές παρουσίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, αφήνοντας το δικό της αποτύπωμα σε 23 ταινίες μέσα σε περίπου μία δωδεκαετία καλλιτεχνικής παρουσίας.
Η είδηση έγινε γνωστή μέσα από αναρτήσεις ανθρώπων του καλλιτεχνικού χώρου, μεταξύ των οποίων η ηθοποιός Μέλπω Κωστή και ο δημοσιογράφος Νίκος Νικόλιζας. Η Ελένη Προκοπίου είχε αποχωρήσει από τα καλλιτεχνικά δρώμενα ήδη από νεαρή ηλικία, επιλέγοντας έναν διαφορετικό δρόμο μακριά από τη δημοσιότητα.

Από τον χορό στον κινηματογράφο

Η σχέση της Ελένης Προκοπίου με τον χορό ξεκίνησε όταν ήταν μόλις έξι ετών. Μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη φοίτησε στη σχολή χορού της Λουκίας Σακελλαρίου-Κωτσοπούλου, που λειτουργούσε στο Ωδείο Αθηνών. Οι δύο μετέπειτα πρωταγωνίστριες του ελληνικού κινηματογράφου είχαν εμφανιστεί μαζί ακόμη και ως παιδιά σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ολοκλήρωσε τις σπουδές της και πολύ σύντομα άρχισε να χτίζει τη δική της διαδρομή στις σκηνές. Σημαντική υπήρξε η συνεργασία της με τον Βαγγέλη Σειληνό. Οι δυο τους δημιούργησαν ένα δημοφιλές χορευτικό ντουέτο και από το 1960 έως το 1965 συμμετείχαν σε πολλές επιθεωρήσεις της Αθήνας, ενώ συνεργάστηκαν και σε κινηματογραφικές παραγωγές.
Το πρώτο της θεατρικό βήμα είχε γίνει ακόμη νωρίτερα, σε ηλικία μόλις 14 ετών. Ως χορεύτρια εμφανίστηκε στο θέατρο «Ολύμπια» του Πειραιά, έχοντας ως παρτενέρ τον γνωστό χορευτή Δημήτρη Ιβάνωφ, ο οποίος αποτέλεσε σημαντικό πρόσωπο στην καλλιτεχνική της πορεία.
Το 1960 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Στις πρώτες εμφανίσεις της ο χορός είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, όμως σύντομα άρχισε να αναδεικνύει και τις υποκριτικές της δυνατότητες, περνώντας από τους χορευτικούς ρόλους σε πρωταγωνιστικές εμφανίσεις.

Οι ταινίες που την καθιέρωσαν

Το 1963 συμμετείχε στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, μια ταινία που ξεχώρισε και εκτός Ελλάδας. Έναν χρόνο αργότερα εμφανίστηκε στον «Εμίρη και τον κακομοίρη», υποδυόμενη τη Γκιουλινάρ, μια πριγκίπισσα από ένα φανταστικό εμιράτο.
Το 1965 συμμετείχε στις ταινίες «Το πρόσωπο της ημέρας» και «Ραντεβού στον αέρα». Στη δεύτερη παραγωγή μπόρεσε να συνδυάσει με χαρακτηριστικό τρόπο τις δύο μεγάλες της καλλιτεχνικές ιδιότητες, την υποκριτική και τον χορό. Η συγκεκριμένη ταινία αποτέλεσε και την αρχή της συνεργασίας της με τη Φίνος Φιλμ.
Ακολούθησε η συμμετοχή της στην ταινία «Και οι…14 ήταν υπέροχοι», ενώ η καριέρα της στη μεγάλη οθόνη συνέχισε να εξελίσσεται με συμμετοχές σε κωμωδίες, μιούζικαλ αλλά και δραματικές παραγωγές.
Το 1966 ήταν μία από τις πιο παραγωγικές χρονιές της. Μέσα στην ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε σε πέντε ταινίες: «Παράνομοι πόθοι», «Το συρτάκι της αμαρτίας», «Πέντε χιλιάδες ψέματα», «Οι κυρίες της αυλής» και «Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος».
Παράλληλα, δημιούργησε ένα ιδιαίτερα δημοφιλές κινηματογραφικό δίδυμο με τον Γιώργο Πάντζα. Οι δύο ηθοποιοί συμπρωταγωνίστησαν σε πέντε ταινίες, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικά ζευγάρια της εποχής.
Τα επόμενα χρόνια η Προκοπίου συνέχισε να εμφανίζεται στη μεγάλη οθόνη, κυρίως σε παραγωγές μικρότερου προϋπολογισμού. Στις συνεργασίες της περιλαμβάνονταν σημαντικοί ηθοποιοί της εποχής, όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Τάσος Γιαννόπουλος, ο Φραγκίσκος Μανέλλης, η Τζένη Ρουσσέα, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Αλέκος Τζανετάκος, ο Νίκος Δαδινόπουλος, ο Νίκος Ρίζος και ο Σωτήρης Μουστάκας.
Ο χορός, πάντως, δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί βασικό κομμάτι της καλλιτεχνικής της ταυτότητας. Σε ορισμένες παραγωγές είχε αναλάβει και την επιμέλεια των χορογραφιών, αξιοποιώντας την εμπειρία που είχε αποκτήσει από τα πρώτα χρόνια της καριέρας της.

Η απόφαση να εγκαταλείψει τα φώτα

Η Ελένη Προκοπίου δεν ακολούθησε μέχρι τέλους τη διαδρομή που θα μπορούσε να της προσφέρει ο κινηματογράφος. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία στον χώρο του επίπλου Αντώνη Συρίγο και στη συνέχεια αποφάσισε να αποχωρήσει από την καλλιτεχνική ζωή.
Το ζευγάρι απέκτησε μία κόρη, την Ειρήνη, και η Προκοπίου επέλεξε έκτοτε να ζήσει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η αποχώρησή της από τον καλλιτεχνικό χώρο δεν διέγραψε, ωστόσο, την παρουσία της από τη μνήμη του ελληνικού κινηματογράφου. Οι ταινίες στις οποίες συμμετείχε εξακολουθούν να προβάλλονται και να επαναφέρουν μια ηθοποιό που κατάφερε μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα να ξεχωρίσει τόσο για την υποκριτική της παρουσία όσο και για το χορευτικό της ταλέντο.
Η Φίνος Φιλμ αναφέρθηκε στην απώλειά της, αναδεικνύοντας το ταλέντο της στον χορό, τις υποκριτικές της ικανότητες και τη χαρακτηριστική παρουσία της στη μεγάλη οθόνη. Όπως σημειώθηκε, παρά το γεγονός ότι επέλεξε να αποσυρθεί σχετικά νωρίς, η Ελένη Προκοπίου άφησε το δικό της ξεχωριστό ίχνος σε μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού κινηματογράφου.
Για τη συνολική της προσφορά τιμήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2006 από τον Δήμο Αθηναίων με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών, μαζί με άλλες σημαντικές προσωπικότητες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.

Δείτε την ανάρτηση της Finos Film στο Facebook;