Γράφει ο Γιάννης Χατζηιωαννίδης

Ο ΠΑΟΚ πήρε αυτό που ήθελε απέναντι στη Ντιναμό Κιέβου. Νίκη με 2-0 στην Τούμπα, δεύτερη επικράτηση στο ζευγάρι μετά το 3-2 του πρώτου αγώνα και πανηγυρική πρόκριση στον τρίτο προκριματικό γύρο του Europa League. Το πρόσωπο της βραδιάς είχε ένα όνομα: Γιάννης Κωνσταντέλιας. Ο νεαρός μεσοεπιθετικός πέτυχε και τα δύο γκολ του ΠΑΟΚ, στο 45+1' και στο 48', δίνοντας ουσιαστικά τέλος σε κάθε ελπίδα των Ουκρανών. Δύο γκολ διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά με κοινό χαρακτηριστικό την ποιότητα και την αυτοπεποίθηση ενός ποδοσφαιριστή που δείχνει να βρίσκεται στην καλύτερη φάση της καριέρας του. Δεν ήταν όμως μόνο τα γκολ. Ήταν η συνολική του παρουσία. Ζητούσε συνεχώς την μπάλα, κινούνταν ανάμεσα στις γραμμές, δημιουργούσε χώρους για τους συμπαίκτες του και κάθε φορά που ακουμπούσε την μπάλα έδινε την αίσθηση ότι κάτι σπουδαίο μπορούσε να συμβεί. Ο ΠΑΟΚ έπαιζε με αυτοπεποίθηση, γιατί είχε τον Κωνσταντέλια σε μια από εκείνες τις βραδιές που μοιάζει να βλέπει το παιχνίδι ένα βήμα μπροστά από όλους τους υπόλοιπους.
Αυτό που εντυπωσιάζει ακόμη περισσότερο είναι η συνέπεια. Στο πρώτο παιχνίδι είχε ήδη αφήσει το αποτύπωμά του με γκολ και ασίστ. Στη ρεβάνς ανέλαβε ξανά τον πρωταγωνιστικό ρόλο, σκοράροντας δύο φορές και υπογράφοντας την πρόκριση του «Δικεφάλου». Μέσα σε δύο αγώνες απέναντι στη Ντιναμό απέδειξε ότι είναι ο παίκτης γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η επιθετική λειτουργία του ΠΑΟΚ.
Και κάπου εδώ έρχεται αυθόρμητα η ίδια σκέψη που κάνουν οι περισσότεροι φίλαθλοι. Πώς γίνεται ένας ποδοσφαιριστής με τόσο ξεχωριστή ποιότητα, που μπορεί να αλλάξει μόνος του την εικόνα ενός αγώνα, να μην αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς κάθε φορά που αγωνίζεται η Εθνική Ελλάδας; Ο Κωνσταντέλιας δεν είναι απλώς ένας ταλαντούχος ποδοσφαιριστής. Είναι ένας δημιουργός, ένας παίκτης που κάνει το δύσκολο να φαίνεται εύκολο. Και όταν βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση, δεν οδηγεί μόνο τον ΠΑΟΚ στις νίκες. Οδηγεί ολόκληρη την ομάδα... στον αστερισμό του Κωνσταντέλια.