Γράφει ο «Περαστικός»

Από πολύ νωρίς πέρασε ο... Περαστικός από το Ολύμπιον. Κατάφερε να τρυπώσει και να πάρει θέση εντός, αναμένοντας πως απέξω θα γινόταν ο κακός χαμός, αφού η αίθουσα χωράει δεν χωράει 500 νοματαίους. Καμιά 400αριά κάτω, καμιά 80αριά στον εξώστη. Έτσι, άλλοι 100-150 θα έμεναν στην απέξω παρακαλώντας με κάποιον τρόπο να μπουν...
Ίσως κάποιοι θεωρήσουν ότι τα 600-700 άτομα στην παρουσίαση ενός βιβλίου πρώην πρωθυπουργού είναι πολλά. Ο «Περαστικός» δεν τα λέει πολλά, αλλά ούτε και λίγα. Σίγουρα, όμως, δεν αποτελούν τη μαγιά που θα επιθυμούσαν κάποιοι εκ των ομιλητών, όπως ο -εορτάζων- Αντώνης Σαουλίδης, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, που εξέφρασε, εξ άμβωνος, την επιθυμία του για μια «μεγάλη παράταξη της Αριστεράς», προφανώς αναγνωρίζοντας πως ο πρόεδρός του, Νίκος Ανδρουλάκης, δεν μπορεί να την εκφράσει. Κι αν ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για «αμάρτημα Σαουλίδη» που σχολιάστηκε με το καλημέρα, το γινόμενο στον πολλαπλασιασμό δεν αλλάζει: Ο κ. Σαουλίδης είναι σαφές ότι σκέφτονταν πολλαπλασιασμό, ξεχνώντας πως υπάρχει και το μηδέν -άντε και ο άσσος- σε ρόλο πολλαπλασιαστή.

Οι δεκάρικοι κι ο πολιτικός λόγος του Δ. Τεμπονέρα

Αφήνοντας στην άκρη τους δεκάρικους για την αγροτική πολιτική, τη συμφωνία με τα Σκόπια και την οικονομία, πριν περάσει στον κεντρικό ομιλητή, ο Περαστικός θα σταθεί στον Διονύση Τεμπονέρα: Λόγος μεστός, με επιχειρήματα, 100% Αριστερός, έκανε λόγο για έναν «νέο πολιτικό κύκλο που πρόκειται να ανοίξει» και πρόσθεσε: «Έχουμε ως αριστεροί και δημοκράτες πολίτες χρέος να ανοίξουμε μια συζήτηση για το πολιτικό στίγμα και επίδικο της επόμενης μέρας». 
Και περνάει ο Περαστικός στον Αλέξη Τσίπρα. Και ομολογεί πως δεν άκουσε και τίποτα καινούργιο από τον πρώην πρωθυπουργό. Ούτε καν τα σχέδιά του για ίδρυση κόμματος: «Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Ούτε μια ακόμη δύναμη διαμαρτυρίας, αλλά εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης λοιπόν, που θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και μαζί τη νέα ελπίδα, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη. Και θα γίνει πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα» ήταν τα λόγια του που πλησίασαν στην απάντηση για την ερώτηση «πότε», που ακούστηκε και από το ακροατήριο.

Κάθε πράγμα στον καιρό του και το κόμμα... τον Αύγουστο

Τα υπόλοιπα στο ίδιο θέμα («χρειαζόμαστε μια νέα μεταπολίτευση αι ένα νέο ισχυρό και δίκαιο κράτος. Χρειαζόμαστε ένα συνεκτικό, δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης. Και θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο. Έχουμε πυξίδα. Αρκεί να πείσουμε μια απογοητευμένη κοινωνία να υπερβεί το στερεότυπο, ότι σε αυτή τη χώρα τίποτε δεν γίνεται. Ότι αυτό το κράτος δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Ότι τίποτε δεν κινείται. Και όμως κινείται! Κινείται η κοινωνία μας. Και αναζητά εναλλακτική. Για αυτό κερδίζει έδαφος καθημερινά η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης, που θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς") είναι ωραία λόγια, όμορφα (ξανα)ειπωμένα.
Τα υπόλοιπα, ήταν όλα αναμενόμενα: Κατηγόρησε την κυβέρνηση Μητσοτάκη ως τη χειρότερη της μεταπολίτευσης («έχει μετατρέψει το κράτος σε εργαλείο στυγνής εκμετάλλευσης των πολλών, κοινωνικής αδικίας, ανεντιμότητας, περιφρόνησης και καταδίωξης της δικαιοσύνης»), μίλησε για «κράτος κομματικό, συγκεντρωτικό, λάφυρο, αναποτελεσματικό, που καταρρέει σε κάθε κρίση», πάτησε για άλλη μία φορά σε αληθινά περιστατικά για να καταδικάσει -όπως στην περίπτωση του black out στο FIR Αθηνών κι έκανε και ένα λογοπαίγνιο λέγοντας ότι η κυβέρνησή του παρέδωσε τον έλεγχο του FIR Β. Μακεδονίας ενώ η νυν κυβέρνηση... παρέδωσε και το FIR Αθηνών.
Πάντα εκμεταλλευόμενος την επικαιρότητα, αναφέρθηκε και στο αγροτικό υποστηρίζοντας πως η κυβέρνηση εγκαταλείπει τα εθνικά συμφέροντα με τη Συμφωνία της Mercosur και μιλώντας για «λεηλασία» αναφερόμενος στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η ομιλία του πρώην πρωθυπουργού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί προεκλογική. Ο Περαστικός θα περίμενε να ακούσει και λίγη αυτοκριτική. Δεν άκουσε. Όσο για το ύφος της ομιλίας, απλά να θυμίσει στον βασικό ομιλητή ότι οι εκλογές απέχουν ακόμη κι ο πολιτικός χρόνος περνά πιο αργά από τον ημερολογιακό.