ΛΙΣΤΑ ΛΑΓΚΑΡΝΤ: «Την Ελλάδα κυβερνά μια διεφθαρμένη κλίκα»


Το να σε συλλαμβάνουν 50 άντρες της Κρατικής Ασφάλειας, του ειδικού τμήματος της ελληνικής Αστυνομίας που έχει την ευθύνη για την προστασία του πολιτεύματος, είναι αναμφίβολα μία εμπειρία. Το να σε αγκαλιάζουν και να σε φιλάνε, όμως, αυτοί οι οποίοι ήρθαν για να σε συλλάβουν, δηλώνοντας πως είναι μαζί σου, είναι μια έκπληξη. Όταν ως ερευνη
τική ομάδα του περιοδικού «HOT DOC» πήραμε την απόφαση να δώσουμε στη δημοσιότητα τα ονόματα της «λίστας Λαγκάρντ», ξέραμε πως αρχίζει μια περιπέτεια. Η λίστα αυτή, η οποία είχε παραδοθεί από τον υπάλληλο της ελβετικής τράπεζας HSBC, στην τότε υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας, Κριστίν Λαγκάρντ, περιείχε τα ονόματα χιλιάδων καταθετών, για την πλειοψηφία των οποίων ήταν εμφανές πως τα έσοδα δεν ήταν φορολογημένα ή νόμιμα.
Με τη λίστα αυτή, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία και Γερμανία, κατάφεραν να εντοπίσουν τους φοροφυγάδες και να εξασφαλίσουν έσοδα. Όχι, όμως, η Ελλάδα. Ο υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ‒ο οποίος προφασιζόταν ότι αναζητά εναγωνίως χρήματα για την ελληνική κρίση‒ πήρε τη λίστα, έκανε ένα αντίγραφο σε CD, το οποίο όμως κάπου παράπεσε και δεν αξιοποιήθηκε. Συμπεριφέρθηκε περίπου σε αυτό το CD-ντοκουμέντο όπως σε όλα τα μουσικά CD στο σπίτι του. Στη συνέχεια, αυτή η λίστα πέρασε σε μερικούς κρατικούς υπαλλήλους και τον επόμενο υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος την πήρε σε μορφή usb, αλλά δεν θυμήθηκε και αυτός τι ακριβώς την έκανε. Όλα αυτά δεν είναι σενάρια κωμωδίας, αλλά όσα κατέθεσαν επισήμως στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. Τρεις κυβερνήσεις και δύο υπουργοί χρησιμοποίησαν διάφορα νομικά επιχειρήματα, όπως το ότι η λίστα είχε αποκτηθεί παράνομα άρα δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, για να μην κάνουν καμία έρευνα για τη φοροδιαφυγή. Η λίστα βεβαίως ήταν νόμιμη και παραχωρήθηκε επισήμως από τις γαλλικές αρχές στην Ελλάδα. Επί δύο χρόνια έμεινε στα συρτάρια ή τα παντελόνια των υπουργών και η ύπαρξή της χρησιμοποιήθηκε για οικονομικούς και πολιτικούς εκβιασμούς.
Όταν τη δημοσιεύσαμε, δεν κάναμε μόνο το δημοσιογραφικά σωστό, να αποκαλύπτουμε δηλαδή αυτό που οι άλλοι ήθελαν να κρύψουν, αλλά και το ηθικά σωστό. Απαλλάξαμε την πολιτική ζωή από το νοσηρό κλίμα που είχε δημιουργήσει η υπόθεση της λίστας και ζητάγαμε από την ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει την άδικη εικόνα που παρουσιάζει η Ελλάδα: από τη μία άνθρωποι να τρώνε από τα σκουπίδια και από την άλλη, όσοι δεν πληρώνουν για την κρίση να συνεχίζουν να έχουν την ασυλία από τους πολιτικούς τους προστάτες. Η αποκάλυψη της λίστας δεν ενόχλησε γιατί παρουσίαζε «προσωπικά δεδομένα» (μία ακόμη νομική εφεύρεση), αλλά γιατί εμφάνιζε την πραγματικότητα. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα και οι άνθρωποί του, εκδότες, επιχειρηματίες, φίλοι υπουργών, οι κυρίαρχοι των ελληνικών ΜΜΕ και τραπεζίτες, ήταν μέσα στη λίστα.
Αυτός ήταν και ο λόγος που οι αστυνομικοί που ήρθαν να με συλλάβουν δήλωσαν τη συμπαράστασή τους. Ως κομμάτι της κοινωνίας που υποφέρει, ζουν αυτή την αντίθεση αλλά και την υποκρισία αυτών που εξουσιάζουν. Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν εμφανίζονται αντιπαθητικές και αντιλαϊκές επειδή παίρνουν μέτρα λιτότητας μόνο, αλλά γιατί χρησιμοποιούν την κρίση για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα.
Στο εξωτερικό έχει δημιουργηθεί η εικόνα ενός τεμπέλη Έλληνα που πίνει ούζο και χορεύει συρτάκι χωρίς να νοιάζεται για το μέλλον. Ναι, παρασιτικά φαινόμενα υπάρχουν στην Ελλάδα, όπως και σε όλες τις χώρες. Μην ξεχνάμε πως η διαφθορά στην Ελλάδα είχε καθηγητές από τη Γερμανία. Μια σειρά από εταιρείες τεχνολογίας και εξοπλισμών, που χρημάτισαν Έλληνες υπουργούς και κρατικούς λειτουργούς για να πουλήσουν ακριβά προϊόντα. Αυτοί οι υπουργοί κυβερνούν ακόμη. Εμφανίζεται η βολική εικόνα ενός διεφθαρμένου λαού, γενικά και αόριστα, για να κρυφτεί μια συγκεκριμένη αλήθεια. Διεφθαρμένος είναι ο πυρήνας της εξουσίας.Η Ελλάδα κυβερνιέται από μια κλειστή ελίτ εξουσίας που αποτελείται από συγκεκριμένους επιχειρηματίες που ευνοούνται και παρανομούν, από πολιτικούς που τους ευνοούν και τους νομιμοποιούν και από δημοσιογράφους που αντί να πουν την αλήθεια την αποκρύπτουν. Η σύλληψή μου και η δίκη μου μεταδόθηκε από όλα τα Μέσα Ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο. Όχι, όμως, από τα ελληνικά. Δεκάδες συνάδελφοι με έπαιρναν τηλέφωνο για να μου δηλώσουν ότι έχω δίκιο, αλλά κανένας δεν το έγραψε στο Μέσο που δούλευε. Πώς να το γράψει; Οι ιδιοκτήτες είναι στη «λίστα Λαγκάρντ».

Φίμωση και… αυτοφίμωση
Ο Τύπος στην Ελλάδα είναι φιμωμένος και πολλές φορές αυτοφιμωμένος. Πριν από μερικούς μήνες, το REUTERS και το «HOT DOC» ταυτόχρονα αποκάλυψαν ένα μεγάλο σκάνδαλο στην Τράπεζα Πειραιώς. Κανένα Μέσο δεν έγραψε το παραμικρό. Το γελοίο ήταν πως δημοσίευσαν τη διάψευση της Τράπεζας χωρίς να έχουν δημοσιεύσει ποτέ την είδηση. Οι σελίδες των εφημερίδων είναι γεμάτες από διαφημίσεις τραπεζών, μια διακριτική μέθοδος εξαγοράς της σιωπής. Τις τελευταίες μέρες η είδηση πως οι τράπεζες θα μπουν υπό την εποπτεία της τρόικας προκάλεσε δημοσιεύματα για «αφελληνισμό των ελληνικών Τραπεζών». Οι εφημερίδες που δεν έχουν γράψει το παραμικρό για την εποπτεία συνολικά της ελληνικής οικονομίας, τη φοροδιαφυγή και την αδικία στην εφαρμογή της λιτότητας, ξύπνησαν από τον λήθαργο και ανακάλυψαν την «εθνική ανεξαρτησία», όταν εθίγησαν αυτοί που τους έδιναν δάνεια χωρίς εγγυήσεις και πολλές φορές χωρίς επιστροφή. Τα Μέσα που δεν έγραψαν ποτέ τίποτα για τις off shore εταιρείες που ανήκουν στους ίδιους τους τραπεζίτες και χρησιμοποιούνται για ψεύτικες αυξήσεις του μετοχικού τους κεφαλαίου, ξαφνικά έγιναν σαν πόρνες που ζητούν πίσω την παρθενία τους.Αυτό ήταν το πρόβλημα με το «HOT DOC». Δεν μπορούσαν να πάρουν τηλέφωνο τον εκδότη και να του πουν μην το δημοσιεύσεις αυτό, γιατί εκδότης είμαι εγώ.Έτσι επέλεξαν τη μέθοδο των διώξεων. Η ελληνική Δικαιοσύνη, η οποία επί χρόνια ερευνά σκάνδαλα τα οποία καταλήγουν τελικώς στην παραγραφή, πολύ γρήγορα και πολύ βίαια με οδήγησε σε δίκη για να με τιμωρήσει για την αλήθεια. Στη δίκη, η οποία κατέληξε σε μια διεθνή κατακραυγή από τα Διεθνή Μέσα Ενημέρωσης, αθωώθηκα. Η αθώωση προκάλεσε ικανοποίηση στην κοινή γνώμη. Όχι, όμως, στην Εισαγγελία. Πριν από μία βδομάδα μάθαμε πως η Εισαγγελία άσκησε έφεση στην αθώωσή μου, με το επιχείρημα πως η δίκη δεν ήταν όπως έπρεπε. Προφανώς, εννοεί πως η δίκη θα είναι όπως πρέπει, αν καταλήξει στην καταδίκη μου.

Συμφέροντα «ημετέρων»
Κάθε μέρα στην Ελλάδα, η οποία βρίσκεται πάνω από τον γκρεμό, ψηφίζουν νόμους για τα συμφέροντα των δικών τους ανθρώπων. Των ανθρώπων που βρίσκονται σε δεκάδες λίστες «Λαγκάρντ». Στη συνέχεια, ψηφίζουν άλλους νόμους για να αυτοαμνηστεύονται, να μην πάνε οι ίδιοι φυλακή. Παράνομα Mall, των οποίων οι ιδιοκτήτες αντιμετώπιζαν δίκες, νομιμοποιήθηκαν σε μία νύχτα με νόμο. Ο Βενιζέλος, ο οποίος επέβαλε χαράτσι στα ακίνητα, έκανε νόμο για να απαλλάξει από αυτό τους μοναδικούς που μπορούν να το πληρώσουν, τους πλούσιους. Άλλαξε πέντε λέξεις στον Ποινικό Κώδικα και γλύτωσε από τη φυλακή 700 επώνυμους της εκλογικής του περιφέρειας. Στην Ελλάδα, όπου δεν λειτουργεί ούτε περίπτερο χωρίς άδεια, τα τηλεοπτικά κανάλια λειτουργούν με άδειες που ανανεώνονται κάθε χρόνο, μαζί βέβαια με το σύστημα πολιτικών αλληλοεκβιασμών και ομηρίας μεταξύ καναλαρχών και κυβέρνησης. Κάθε μέρα θεσμοθετούν τη διαφθορά με νόμους, εξυπηρετούν τους δικούς τους ανθρώπους, αλλά στο εξωτερικό μιλάνε για τη διαφθορά του ταβερνιάρη που δεν κόβει απόδειξη. Όταν αποκαλύπτονται καταφεύγουν στην τακτική της ισχύος. Τα ΜΜΕ που ανήκουν στους ευεργετηθέντες αποσιωπούν τα πάντα.
Κατά τη διάρκεια της νομικής εξέλιξης της δικής μου υπόθεσης, υπήρξε ένα συμπέρασμα που μου ήταν δύσκολο να το αποδεχθώ. Οι Έλληνες άκουγαν ξένα Μέσα Ενημέρωσης, το BBC και την Ντόιτσε Βέλε, για να ενημερωθούν τι γίνεται με έναν Έλληνα δημοσιογράφο στη χώρα τους. Δυστυχώς, αυτό είχε ξανασυμβεί σε μια άσχημη πολιτική περίοδο. Αυτή της ελληνικής χούντας.

«Πράκτορες και συμφέροντα»
Στρατιές ξένων που ειδικεύονται στο λόμπινγκ προς τα κέντρα των πολιτικών αποφάσεων, εκπρόσωποι εταιρειών που αναλαμβάνουν εργολαβικά την αποδόμηση δημοσίων προσώπων κατά την αγγλοσαξονική πρακτική, ξένοι δημοσιογράφοι που λειτουργούν σε διατεταγμένη υπηρεσία μεγάλων πολυεθνικών και αντιπρόσωποι διεθνών οίκων που πιέζουν τις τράπεζες να αγοράσουν κοψοχρονιά δάνεια για να βγάλουν στο σφυρί επιχειρήσεις που βρέθηκαν σε δυσχερή θέση εξαιτίας της ύφεσης κατακλύζουν τους τελευταίους μήνες την Αθήνα.

Η πέμπτη φάλαγγα της τρόικας στην Αθήνα
Στόχος της συγκεκριμένης εκστρατείας, που οργανώνουν ξένα επιχειρηματικά συμφέροντα, είναι να επηρεάσουν δραστικά τις αποφάσεις στην Ελλάδα, να χειραγωγήσουν την ελληνική κυβέρνηση αλλά και το πολιτικό σύστημα συνολικά, να συκοφαντήσουν την εγχώρια επιχειρηματική τάξη και σταδιακά να περάσουν τις μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις και τα φιλέτα της εγχώριας οικονομικής δραστηριότητας σε ξένα χέρια, έναντι εξευτελιστικού τιμήματος. Αυτός ο άγριος οικονομικός πόλεμος, που μεθοδεύεται με ανθελληνικό μένος και απίστευτο αγγλοσαξονικό θράσος προς τις ελληνικές αρχές και την κοινή γνώμη της χώρας, δεν είναι τυχαίο ότι αρχίζει να εκδηλώνεται αυτήν την ώρα, στην πιο κρίσιμη καμπή για το μέλλον του τόπου. Την ώρα, δηλαδή, που η κυβέρνηση είναι στριμωγμένη στη γωνία από τον διεθνή παράγοντα, ενώ η εγχώρια επιχειρηματική κοινότητα παραπαίει μέσα στην κρίση και η ελληνική κοινωνία είναι τσακισμένη από τα άμεσα προβλήματα επιβίωσης.

Θέλουν να αγοράσουν «μπιρ παρά» την Ελλάδα
Η στρατηγική της επίθεσης είναι εμφανής. Σε μια χώρα που θα βρίσκεται χειροπόδαρα δεμένη με τη βιωσιμότητα του χρέους της, οι επιχειρήσεις της και η περιουσία της θα απαξιωθούν σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Το ανθρώπινο δυναμικό της, με τις συνεχείς περικοπές μισθών και το φάσμα της ανεργίας μπροστά, θα δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί. Η Ελλάδα παρέχει έτσι μια καταπληκτική ευκαιρία για το ξένο επιθετικό κεφάλαιο να αγοράσει «μπιρ παρά» τα πιο θεμελιώδη κομμάτια της ελληνικής οικονομίας: τις τράπεζες, την τουριστική βιομηχανία της, την ενέργεια, τις υποδομές της, τα καλά ακίνητα και τις κατασκευές της.
Σε λίγα χρόνια, όταν η κρίση θα ξεπεραστεί σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο και θα αρχίσει ο νέος κύκλος της οικονομικής προόδου, ο παραγόμενος εθνικός πλούτος θα ανήκει σε ξένα χέρια και θα αβγατίζει τις τσέπες ξένων μεγαλομετόχων, άλλων οικονομιών. Το παραγόμενο οικονομικό προϊόν θα επανεπενδύεται σε ξένες οικονομίες, η Ελλάδα θα παραμένει μια φτωχή χώρα, μια απόλυτα εξαρτώμενη περιφερειακή αγορά, μικρό γρανάζι ενός πολυεθνικού συστήματος, με ασήμαντη φωνή στα πολιτικά πράγματα της περιοχής της. Όποιος δεν έχει στα χέρια του την οικονομία, δεν μπορεί να ασκήσει και οποιαδήποτε πολιτική, πανάρχαιο ιστορικό δίδαγμα.

Τα «κοράκια» εφορμούν από το Λονδίνο
Το έργο των «οικονομικών δολοφόνων», όπως είναι γνωστοί αυτοί οι γιάπηδες καταστροφικής αποστολής, οι οποίοι κινούνται και συνωμοτούν όλο το τελευταίο διάστημα στην Αθήνα, είναι αριστοτεχνικά σχεδιασμένο βήμα προς βήμα. Για να συμβούν όλα αυτά χρειάζεται πρώτα να δηλητηριαστεί η κοινή γνώμη κατά τις γκεμπελικές διδαχές, να αποπροσανατολιστεί και να υποταχθεί, για να αποδεχθεί μοιρολατρικά τα πάντα.
Τα «κοράκια», με το περισπούδαστο ύφος και την αλαζονεία κάποιας διεθνούς σφραγίδας, μιας εταιρείας συμβούλων ή ενός διεθνούς ειδησεογραφικού μέσου, εφορμούν από το Λονδίνο. Φτάνουν στην Αθήνα, συνήθως διαθέτουν συνεργάτες τους κυρίως από ένα γνωστό «παρα-δημο­σιογραφικό κύκλωμα», γνωστό στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» που ειδικεύεται για χρόνια σε εκβιασμούς, σκανδαλοθηρία και «ειδικές αποστολές», οι οποίοι τους κάνουν τη λάντζα και τη βρόμικη παρακρατική δουλειά με το αζημίωτο! Εικονογραφούν «στόχους» και κατασκευάζουν «θύματα» για να υποδείξουν στην τρόικα πώς πρέπει να αντιμετωπίζει τους «τεμπέληδες Έλληνες» και τους «διεφθαρμένους επιχειρηματίες».
Επιχειρούν να περιπλέξουν σε μια ατελέσφορη διαδικασία τις δικαστικές αρχές για να εξασφαλίσουν άλλοθι και πρόκριμα για το επόμενο χτύπημα. Επιδιώκουν να αποδεκατίσουν τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης και να θρυμματίσουν τη συνοχή και τις τελευταίες αντοχές της κοινής γνώμης. Τα κλειδιά της εκστρατείας κατασυκοφάντησης σε πρώτη φάση και απαλλοτρίωσης των ελληνικών επιχειρήσεων σε δεύτερη είναι κυρίως οι τράπεζες και οι τραπεζίτες, οι λαϊκής κυκλοφορίας μεγάλες εφημερίδες, τα τηλεοπτικά κανάλια. Εάν ρίξεις αυτά τα δύο ισχυρά κάστρα, κομβικά σημεία για τη στήριξη των επιχειρήσεων και τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, ο δρόμος ανοίγει διάπλατα για να κατακτήσεις έναντι πινακίου φακής τα πάντα. Η Ελλάδα εάλω.
Την «κερκόπορτα» βέβαια την άνοιξαν από μέσα, Έλληνες! Πρόθυμοι συνεργάτες των «οικονομικών δολοφόνων», που αναλαμβάνουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους έναντι αμοιβής, κυρίως άνεργοι περιθωριακοί δημοσιογράφοι και ορισμένοι άλλοι, για άλλους λόγους, που εκτελούν την αποστολή τους και βρίσκουν τρόπο να χύσουν το δηλητήριο που τρέφουν μέσα τους για όλους τους ανταγωνιστές τους και την ελληνική κοινωνία. Γιατί; Γιατί η ελληνική κοινωνία δεν είναι ούτε αμερικανόφωνη, ούτε γερμανόφωνη.
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι από την αρχική εμφάνιση της τρόικας στην Αθήνα επιχειρηματικά, οικονομικά, δημοσιογραφικά και πολιτικά λόμπι άρχισαν να τους υποδεικνύουν «ατζέντα». Δεκάδες από τις επιδιώξεις των τροϊκανών τούς υπεβλήθησαν γραπτώς από αυτά τα λόμπι. Εμμονές που ήταν δύσκολο να γίνουν αντιληπτές, γιατί αποτέλεσαν τόσο κομβικά και αδιαπραγμάτευτα αιτήματα των τροϊκανών σε πολλές φάσεις διαπραγματεύσεων με τις ελληνικές κυβερνήσεις, ήταν στην ουσία «ρουσφέτια» προς τα συγκεκριμένα λόμπι των «εθνικών υποβολέων». Δυστυχώς γι’ αυτούς τους «εθνικούς υποβολείς» scripta manent. Και κάποτε θα τους αποκαλύψουν. Για να στηθεί η «δουλειά» έπρεπε να βρεθούν οι συνεργάτες. Και βρέθηκαν από στελέχη εγχώριων δημοσιογραφικών συγκροτημάτων έως «λαντζέρηδες» της δημοσιογραφίας. Πρόσωπα αμφιλεγόμενα, με περίεργες διασυνδέσεις και ιδιαίτερους ρόλους. Οι επαφές των κυρίων αυτών με την τρόικα και τους από «κάτω μηχανισμούς» είναι σήμερα γνωστές σε όλη την Αθήνα. Διότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν κ.λπ.
Αυτή «η μηχανή» έχει τον ρόλο της πέμπτης φάλαγγας. Στη συνέχεια, έπρεπε να βρεθεί και η «έξωθεν βοήθεια». Για παράδειγμα, ένα αξιόπιστο διεθνές ΜΜΕ που να αναλάβει τον ρόλο της εμπροσθοφυλακής και το βαρύ πυροβολικό στη δουλειά της «φυλετικής κάθαρσης» των μεγάλων επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στην ελληνική οικονομία. Και βρέθηκε. Μεγάλη δουλειά, ασύλληπτα συμφέροντα. Συνεργάζονται με την εγχώρια «μηχανή». Η συνέχεια, λοιπόν, επί της οθόνης. Ξένα πρακτορεία (λίγα βέβαια και δοκιμασμένα διαχρονικά στην ανθελληνική προπαγάνδα), «εκλεκτοί» Αγγλοσάξονες δημοσιογράφοι (οι οποίοι όλως τυχαίως πριν ανακαλύψουν την Ελλάδα ειδικεύονταν σε θέματα γύρω από τη διεθνή τρομοκρατία και το παγκόσμιο εμπόριο όπλων, θέματα «αγαπημένα» των μυστικών υπηρεσιών) επισκέπτονται σχεδόν ανά εβδομάδα την Αθήνα και συντονίζονται με την εγχώρια «μηχανή» και τους παρατρεχάμενούς τους.
Συντονίζονται με τους «οικονομικούς δολοφόνους» για την εξέλιξη των εργασιών, την πρόοδο του πλάνου. Συναντιούνται στα πολυτελή ξενοδοχεία του Κέντρου και στην Κηφισιά. Επισκέπτονται τους εκπροσώπους της τρόικας, τη μόνιμη αντιπροσωπεία του ΔΝΤ, τους παραδίδουν χαρτιά, σημειώσεις, ονόματα, τους μεταφέρουν φήμες, ασκούν πιέσεις εκμεταλλευόμενοι το όνομα του διεθνούς πρακτορείου.
Ο πρώτος στόχος της οργανωμένης εκστρατείας τους ήταν οι τράπεζες, οι τραπεζίτες και η εποπτεία των ελληνικών τραπεζών. Τώρα σειρά θα πάρουν τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης και οι ιδιοκτήτες τους. Θέλουν να καταστρέψουν τα ονόματά τους, την επιρροή τους, πρέπει να τους ενοχοποιήσουν στην κοινή γνώμη. Η επίθεση ετοιμάζεται, η συνωμοσία είναι σε πλήρη εξέλιξη.
Δυστυχώς, όμως, γι’ αυτούς έγιναν αντιληπτοί και ο ρόλος τους παρακολουθείται από την ελληνική κοινή γνώμη. Και από τα υποψήφια «θύματά τους». Η ελληνική κυβέρνηση έχει γνώση. Τα ελληνικά ΜΜΕ (όχι τα «φιλελληνικά») τους γνωρίζουν. Πολύ σύντομα πλησιάζει η Στιγμή της Αποκάλυψης. Και τότε, για να θυμηθούμε την προσφιλή φράση του Τσόρτσιλ, θα είναι η ώρα για Ιδρώτα, για Αίμα, για Δάκρυα.
Από τον/την Παύλος Ταφίδης