Γράφει ο «Περαστικός»

Του αρέσουν αυτά τα ερωτήματα του Περαστικού. Ερωτήματα που, όποια απάντηση κι αν δώσεις, όταν είσαι από τη δώθε μεριά την βρίσκεις ικανοποιητική κι όταν είσαι από την πέρα μεριά την βρίσκεις απαράδεκτη και την καταγγέλλεις.
Έτσι είναι και το ερώτημα αν ο Κρατερός μπορούσε, ή επιτρεπόταν να χαρακτηρίσει όπως χαρακτήρισε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη, ή δεν επιτρεπόταν και δεν μπορούσε...
Τι τον έπιασε, τώρα, τον αρθρογράφο να γράψει κάτι τέτοιο, θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος. Και να απαντήσει ο Περαστικός ότι και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη και η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα -τον οποίο συμπαθεί ιδιαίτερα ο εν λόγω αρθρογράφος- ψαρεύουν στα ίδια νερά. Είναι σαν την ελληνική και την τουρκική βάρκα στα ανοικτά της Χίου... Στο ίδιο κοινό αποσκοπούν και οι δύο για να γίνουν ο ισχυρός δεύτερος πόλος απέναντι από τη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη.
Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε -για δεύτερη φορά- από το πουθενά. Κι επειδή, αυτήν τη φορά, δεν υπήρχε κόμμα να αναλάβει (τον ΣΥΡΙΖΑ είχε φροντίσει να τον θάψει μόνος του) έφτιαξε το δικό του. Ένα κόμμα προσωποπαγές -κάτι σα τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή πριν την «κίνηση της Βόλβης»- που αποφάσεις να παίρνει ο αρχηγός κι όχι να περιμένουμε τα όργανα. Αφήστε, δηλαδή, που πολλές φορές τα όργανα είναι και παράφωνα -όπως έγινε στο ΠΑΣΟΚ με την απόφαση για μη συνεργασία μετά τις επερχόμενες εκλογές.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης ανέλαβε το κόμμα -ή το κίνημα, αν προτιμάτε- σε μια δύσκολη στιγμή, το πήγε παρακάτω, το σήκωσε ελαφρώς και ψάχνει το πώς θα έχει μικρή διαφορά από τον πρώτο.
Το κοινό, είναι ίδιο. Σαν τα παλιά αθηναϊκά θέατρα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας που έπαιζαν παρόμοιο ρεπερτόριο, το ένα δίπλα στο άλλο. Κι εκεί αναλαμβάνει η στρατευμένη δημοσιογραφία.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κ. Καρτερός ασκεί στρατευμένη δημοσιογραφία. Όμως, το βιβλίο «Στρατευμένη Δημοσιογραφία» έχει την υπογραφή του Σωτήρη Κωστόπουλου, εκδότη της «Εξόρμησης», βασικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ και κυβερνητικού εκπροσώπου στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανρδρέου. Όποιος το διάβασε θα θυμάται πως το τελικό συμπέρασμα του έργου είναι ότι η στρατευμένη δημοσιογραφία είναι απολύτως χρήσιμη και αναγκαία για τη δημοκρατική πορεία του τόπου, αρκεί να παραμένει οργανικά συνδεδεμένη με τις ανάγκες της κοινωνικής βάσης και να υπηρετεί με συνέπεια τους στόχους της προοδευτικής και κοινωνικής αλλαγής. Φαίνεται, όμως, ότι στο «κίνημα» φρόντισαν να το ξεχάσουν. Ή, να το ερμηνεύσουν λίγο διαφορετικά. 
Μετατρέπει, λοιπόν, το ερώτημα ο Περαστικός: Το άρθρο Κρατερού υπηρετεί με συνέπεια τους στόχους της προοδευτικής και κοινωνικής αλλαγής; Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο και να δώσετε την απάντησή σας. Ως τότε θυμηθείτε πως, ό,τι μένει στη θάλασσα, καταλήγει στο αλάτι.