Γράφει ο Γιάννης Παπαδόπουλος*

- Ξέρεις πόσα παιδάκια έχουν εγγραφεί για να φοιτήσουν στην πρώτη δημοτικού; ΕΝΝΕΑ.
Τα λόγια του συνομιλητή μου, ενός αξιοσέβαστου και αξιόπιστου κατοίκου της Νεάπολης Κοζάνης, είχαν απ' όλα: Παράπονο, στενοχώρια, αγωνία για την επόμενη μέρα, αλλά και οργή.
Η Νεάπολη Κοζάνης δεν είναι κάποιο χωριό. Είναι η ιστορική έδρα του δήμου Βοΐου και, με βάση την τελευταία απογραφή, έχει 2.250 κατοίκους. Έχει δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο. Υπάρχει δηλαδή, ως τώρα, μια συνεχής ανανέωση του μαθητικού πληθυσμού, που τροφοδοτείται βέβαια και από τα γύρω χωριά, περίπου 10-12 στον αριθμό. Τα υπόλοιπα χωριά του Άνω Βοΐου τροφοδοτούν το ιστορικό γυμνάσιο και λύκειο του Τσοτυλίου. 
Τα εννέα πρωτάκια που θα περάσουν σε ένα μήνα την πόρτα του δημοτικού σχολείου στέλνουν το δικό τους ηχηρό μήνυμα: 
Η περιφέρεια σβήνει. Χάνεται.
Κάθε Σεπτέμβριο ανοίγουν λιγότερα σχολεία. 
Δεν υπάρχουν παιδιά, γιατί δεν υπάρχουν οικογένειες. Φεύγουν προς τα αστικά κέντρα γιατί δεν υπάρχουν δουλειές. Δεν υπάρχουν υποδομές, ικανές να στηρίξουν και να κάνουν άνετη τη διαμονή των νέων. 
Ο αριθμός " εννέα" φοβάμαι ότι φανερώνει πως η πορεία προς την ερήμωση είναι μη αναστρέψιμη. Δεν υπάρχει σχέδιο. Δεν υπάρχει πολιτική.
Η πορεία αυτή δεν άρχισε τώρα ούτε είναι αποτέλεσμα μια συγκεκριμένης κυβερνητικής θητείας. Η φθίνουσα πορεία της περιφέρειας είναι μια σημαντική παράμετρος του τεράστιου δημογραφικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η χώρα.
Από τη μεταπολίτευση του 1974 άρχισαν να καταγράφονται οι πρώτες προειδοποιήσεις. Άρχισαν να λιγοστεύουν οι γεννήσεις και να αυξάνονται οι θάνατοι. Περίπου το 1970 είχαμε διπλάσιες γεννήσεις από τους θανάτους. Σήμερα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Πότε και καμιά κυβέρνηση δεν θέλησε να αντιμετωπίσει με μακροχρόνια προγράμματα τη φθίνουσα πορεία του πληθυσμού. Περιστασιακή και επιδοματικη ήταν η όποια εξαγγελία.
Ποτέ δεν έγινε μια ολοκληρωμένη συζήτηση σε διακομματική βάση. Το πρόβλημα είναι εθνικό. Δεν είναι πολιτικό. 
Θα περίμενε ο μέσος πολίτης μια κοινή πολιτική στην οποία θα συμφωνούσαν όλα τα κόμματα και θα την εφάρμοζαν όλες οι κυβερνήσεις. Το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει και στην Εκπαίδευση και στην Υγεία. Αλλά στην Ελλάδα ποτέ δεν συμπίπτει ο πραγματικός χρόνος με τον εκλογικό. Όλα γίνονται για " να κερδίσουμε τις εκλογές". Μ' αυτή τη λογική χάνει ο πραγματικός χρόνος της χώρας, χάνουμε όλοι εμείς, γιατί άλλοι αποφασίζουν.
Έτσι " άβουλοι και μοιραίοι" φθάσαμε στο σημείο χωρίς επιστροφή.
Σήμερα τα πρωτάκια στο δημοτικό σχολείο της Νεάπολης Κοζάνης είναι εννέα. Αύριο θα είναι λιγότερα και μεθαύριο κανένα.
Καμπάνες ηχούν, εδώ και χρόνια.
Κάποιοι είναι πολύ μακριά και δεν ασχολούνται. Εμείς που είμαστε κοντά δεν έχουμε τη δύναμη να αντιδράσουμε. Μας ευνούχισαν. Με νόμους και ψηφίσματα.
Καλημέρα σας. Μεγάλη δεσποτική γιορτή σήμερα. Ας μεταμορφωθεί και η υπεύθυνη πολιτεία και ας μην ασχολείται με την... οικογένεια του μέλλοντος.

ΥΓ. Οι χοροί και τα πανηγύρια που γίνονται στα χωριά, οι εκδηλώσεις και οι παράτες, ακόμη και τα συνέδρια , που κανείς δε θυμάται την επόμενη μέρα δεν πείθουν για " επιστροφή στις ρίζες". Είναι , ίσως, αφορμή για ένα αντάμωμα, για ένα συναισθηματικό ξέσπασμα και τίποτε παραπάνω.
Αξιέπαινες προσπάθειες, αν δεν έχουν στόχο την προσωπική προβολή των διοργανωτών.


*Ο Γιάννης Παπαδόπουλος είναι δημοσιογράφος