Ιρανός σκηνοθέτης αγάπησε το σινεμά από τα… σάντουϊτς

No 749154Αφόπλισε με την ειλικρίνειά του, στο συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012, στο πλαίσιο του 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο ιρανός δημιουργός, κουρδικής καταγωγής Μπαχμάν Γκομπαντί. Παραδέχτηκε ότι, όταν ήταν παιδί, προτιμούσε τα… σάντουϊτς των κινηματογράφων, από τις ταινίες! >>>

 

«Δεν αγαπούσα το σινεμά, αλλά πήγαινα με τον θείο μου, γιατί μου άρεσαν πολύ τα σάντουιτς που μου αγόραζε στην προβολή! Είναι αλήθεια, ήταν για μένα μια στιγμή απόλυτης ελευθερίας, απολάμβανα το σάντουιτς και την ελευθερία μου στην αίθουσα του σινεμά, μακριά απ΄ όλους. Μπορεί να μην θυμάμαι κανένα καρέ από τις ταινίες που έβλεπα τότε, αλλά θυμάμαι ακόμη τη γεύση και τη μυρωδιά του ψωμιού. Και ναι, αν πρέπει να είμαι ειλικρινής, ακόμη δεν αγαπάω το σινεμά» είπε!

Ο Γκομπαντί δεν γυρίζει, πλέον, ταινίες στο Ιράν. «Ήταν πολύ δύσκολο. Δεν ήθελα να φύγω από το Ιράν. Η κυβέρνηση με ανάγκασε», είπε. Επεσήμανε ότι δεν αισθάνεται ο εαυτός του στο εξωτερικό, ενώ τόνισε ότι για να ξεπεράσει αυτή την κατάσταση, προσπάθησε να κρατήσει τον εαυτό του απασχολημένο.

Αφού εξέφρασε τη λύπη του για το γεγονός ότι οι συμπατριώτες του δεν μπορούν να δουν τις ταινίες του, ερωτήθηκε εάν θεωρεί ότι είναι δυνατόν να αλλάξει αυτή η κατάσταση. «Ναι, 100%. Μέσα σε ένα ή δυο χρόνια, θεωρώ. Η νέα γενιά είναι το 70% του Ιράν και περιμένουν να βρούνε λίγο χώρο, λίγο χρόνο για να ξυπνήσουν, να κάνουν κάτι. Αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να υπάρχει σε αυτή τη χώρα. Δεν είναι Ιρανοί. Εάν είναι Ιρανοί, γιατί ένας σκηνοθέτης σαν κι εμένα ή άλλοι καλλιτέχνες αφήνουν το Ιράν; Επειδή είναι ευχαριστημένοι με αυτή τη κατάσταση; Όχι βέβαια. Πρόκειται για ανθρώπους που επιτέθηκαν, εισέβαλλαν στη χώρα μου» τόνισε ο σκηνοθέτης, προσθέτοντας ότι αισθάνεται σαν να του έχουν κλείσει το στόμα.

Η νέα του ταινία

Ο Γκομπαντί εμπνεύστηκε την “Εποχή του Ρινόκερου” από την αληθινή ιστορία ενός κούρδου ποιητή που φυλακίστηκε για 27 χρόνια από το ιρανικό καθεστώς. Ο Γκομπαντί υπογράμμισε σχετικά ότι πρόκειται κυρίως για μια ταινία προσωπική, που αναφέρεται στο να ζει κανείς εξόριστος. Ο ίδιος ο δημιουργός, εξάλλου, ζει αυτοεξόριστος από το 2009, αρχικά στο Ιράκ και στη συνέχεια στην Τουρκία.

No 749155Πρωταγωνιστεί ο Μπεχρούζ Βοσουγκί, ο οποίος είχε επίσης προβλήματα με την λογοκρισία του καθεστώτος, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα και παρ΄ ότι ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς ηθοποιούς του Ιράν, είχε περισσότερα από 30 χρόνια να κάνει σινεμά. Ερωτώμενος για το πώς αισθάνθηκε που συνάντησε κάποιον στην ίδια κατάσταση με εκείνον, ο κ. Γκομπαντί ανέφερε: «Γνώρισα τον Βοσουγκί πριν από έξι χρόνια στο Λος Άντζελες, του έδωσα μια ιδέα για ταινία και του άρεσε. Πήγα στο Ιράν και προσπάθησα να μιλήσω με τον ιρανό πρόεδρο, ο οποίος μου είπε πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Είπα λοιπόν τότε στον Μπεχρούζ ότι μια μέρα πρέπει να βρούμε τη σωστή στιγμή για να κάνουμε μια ταινία μαζί. Ήταν ο ήρωας μου. Ακόμα βλέποντάς τον έχω τα ίδια συναισθήματα με τότε που ήμουν στην μικρή πόλη μου και έβλεπα μια από τις ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστούσε. Είναι ένας καταπληκτικός ηθοποιός, ο οποίος για 35 χρόνια δεν μπορούσε να βρει δουλειά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν ήταν θλιμμένος, θλιβόμουν κι εγώ αλλά και η κάμερα μου, όπως φυσικά και ολόκληρη η ταινία μου.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το πώς πιστεύει ότι μπορεί να βοηθήσει τη χώρα του κάνοντας ταινίες εκτός Ιράν, ο Μπαχμάν Γκομπαντί επεσήμανε: «Σίγουρα μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο. Τώρα μπορώ να κάνω πολλά όμορφα πράγματα. Είμαι ελεύθερος, μπορώ να πάω παντού και μπορώ να ασχοληθώ με όλα τα θέματα. Θυμάμαι πως όταν βρισκόμουν στα γυρίσματα μιας σημαντικής ταινίας, το υπουργείο πολιτισμού επικοινώνησε μαζί μου, λέγοντάς μου ‘’ακούσαμε ότι κάνεις μια ταινία στην κουρδική γλώσσα. Σταμάτα το. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις την κουρδική γλώσσα μόνο στο 20% της ταινίας’’. Τώρα δεν έχω αυτόν τον φόβο. Δεν φοβάμαι κανέναν. Θα κάνω μια ταινία όπως θέλω εγώ. Ο παλιός Μπαχμάν έχει πεθάνει. Είμαι τεσσάρων χρονών τώρα. Νέες ιδέες, νέα συναισθήματα, νέο σινεμά. Μπορώ να κάνω πολύ καλές ταινίες». Και πρόσθεσε: «Για παράδειγμα, όσον αφορά στο φεστιβάλ που ανέφερα προηγουμένως, θα ήθελα να κάνω ένα ψηφιακό εργαστήριο, ένα εργαστήριο για σκηνοθέτες, για ηχολήπτες κλπ. Τώρα μπορώ να το κάνω δέκα φορές πιο εύκολα, ειδικά για τους νέους κούρδους κινηματογραφιστές».

Ένας Ιρανός και η Θεσσαλονίκη

Ο σκηνοθέτης συμπλήρωσε ότι η τωρινή του επίσκεψη στο Φεστιβάλ είναι ιδιαίτερα σημαντική για τον ίδιο, εξαιτίας της αγάπης του για τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου, τον οποίο τιμά η φετινή διοργάνωση μέσα από αφιέρωμα. Ο κ. Γκομπαντί αναφέρθηκε στη συνάντηση που είχε με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, μόλις τρεις εβδομάδες πριν από την είδηση του θανάτου του. «Είναι δύσκολο να εκφράσω τα συναισθήματα μου» είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας παράλληλα ότι ήταν μια πολύ άσχημη στιγμή για τον ίδιο και για τους Κούρδους του Ιράν.

Παίρνοντας πρώτος το λόγο, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Δ. Εϊπίδης εξέφρασε την χαρά του για την παρουσία του Μπαχμάν Γκομπαντί στο 53ο ΦΚΘ, καθώς και τον θαυμασμό του για το έργο του. «Κάθε νέα ταινία του Μπαχμάν Γκομπαντί είναι για μένα γεγονός. Μένω πραγματικά έκπληκτος, αντιμετωπίζοντας το βάθος της γνώσης του, την αισθητική, την ευγένεια, το ύφος και την γραφή του», τόνισε ο κ. Εϊπίδης. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι, κατά την άποψή του, πρόκειται για έναν αληθινό δημιουργό, ενώ δεν παρέλειψε να του ευχηθεί καλή επιτυχία για την καινούργια του ταινία με τίτλο Η εποχή του ρινόκερου, ένα «μεγάλο αριστούργημα», όπως την αποκάλεσε, η οποία προβάλλεται στο φεστιβάλ. 

Σχόλια